وَعَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِخْوَانُكُمْ جَعَلَهُمُ اللَّهُ تَحْتَ أَيْدِيكُمْ فَمَنْ جَعَلَ اللَّهُ أَخَاهُ تَحْتَ يَدَيْهِ فَلْيُطْعِمْهُ مِمَّا يَأْكُلُ وَلْيُلْبِسْهُ مِمَّا يَلْبَسُ وَلَا يُكَلِّفْهُ مِنَ الْعَمَلِ مَا يَغْلِبُهُ فَإِنْ كَلَّفَهُ مَا يَغْلِبُهُ فَلْيُعِنْهُ عَلَيْهِ»
(Abu Zarr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi.) (Maʼrur aytdi:) Men uning (Abu Zarrning) egnida bir burd, qulining egnida (ham) bir burd (boʻlganini) koʻrdim va: «Agar mana shuni (qulnikini) olib kiysang, (toʻla) hulla boʻlardi, unga esa boshqa kiyim berarding» dedim. U: «Men bilan bir kishi oʻrtasida gap (janjal) boʻlgan edi; uning onasi ajam (arab boʻlmagan) edi, men uni (onasi bilan) kamsitdim (soʻkdim). U meni Paygʻambar ﷺga (shikoyat qilib) aytdi. (U zot) menga: ‹Sen falon (kishi)ni soʻkdingmi?› dedilar. Men: ‹Ha› dedim. (U zot:) ‹Uning onasini kamsitdingmi?› dedilar. Men: ‹Ha› dedim. (U zot:) ‹Sen — oʻzingda johiliyat (xulqi) bor bir kishidirsan› dedilar. Men: ‹Mana shu chogʻimda, keksa yoshimda (ham)mi?› dedim. (U zot:) ‹Ha; ular (qullar) — sizlarning birodarlaringizdir; Alloh ularni sizlarning qoʻllaringiz ostida (xizmatchi) qildi. Bas, kimning birodari uning qoʻli ostida boʻlsa, uni oʻzi yeydigan (taom)dan yedirsin, oʻzi kiyadigan (kiyim)dan kiydirsin va unga — oʻziga ogʻir keladigan ishni yuklamasin; agar unga ogʻir keladigan (ish) yuklasa, unga (oʻzi) yordam bersin› dedilar» dedi.(Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади.) (Маърур айтди:) Мен унинг (Абу Заррнинг) эгнида бир бурд, қулининг эгнида (ҳам) бир бурд (бўлганини) кўрдим ва: «Агар мана шуни (қулникини) олиб кийсанг, (тўла) ҳулла бўларди, унга эса бошқа кийим берардинг» дедим. У: «Мен билан бир киши ўртасида гап (жанжал) бўлган эди; унинг онаси ажам (араб бўлмаган) эди, мен уни (онаси билан) камситдим (сўкдим). У мени Пайғамбар ﷺга (шикоят қилиб) айтди. (У зот) менга: ‹Сен фалон (киши)ни сўкдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. (У зот:) ‹Унинг онасини камситдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. (У зот:) ‹Сен — ўзингда жоҳилият (хулқи) бор бир кишидирсан› дедилар. Мен: ‹Мана шу чоғимда, кекса ёшимда (ҳам)ми?› дедим. (У зот:) ‹Ҳа; улар (қуллар) — сизларнинг биродарларингиздир; Аллоҳ уларни сизларнинг қўлларингиз остида (хизматчи) қилди. Бас, кимнинг биродари унинг қўли остида бўлса, уни ўзи ейдиган (таом)дан едирсин, ўзи киядиган (кийим)дан кийдирсин ва унга — ўзига оғир келадиган ишни юкламасин; агар унга оғир келадиган (иш) юкласа, унга (ўзи) ёрдам берсин› дедилар» деди.