وَعَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا تَسْتَعْمِلُنِي؟ قَالَ: فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى مَنْكِبِي ثُمَّ قَالَ: «يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ ضَعِيفٌ وَإِنَّهَا أَمَانَةٌ وَإِنَّهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ خِزْيٌ وَنَدَامَةٌ إِلَّا مَنْ أَخَذَهَا بِحَقِّهَا وَأَدَّى الَّذِي عَلَيْهِ فِيهَا» . وَفِي رِوَايَةٍ: قَالَ لَهُ: «يَا أَبَا ذَرٍّ إِنِّي أَرَاكَ ضَعِيفًا وَإِنِّي أُحِبُّ لَكَ مَا أُحِبُّ لِنَفْسِي لَا تَأَمَّرَنَّ عَلَى اثْنَيْنِ وَلَا تَوَلَّيَنَّ مَالَ يَتِيمٍ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh! Meni ishga (mansabga) tayinlamaysizmi?» dedim. (Abu Zar) dedi: Shunda u zot qoʻllari bilan yelkamga urib, soʻng: «Ey Abu Zar, sen zaifsan, u (amirlik) esa omonatdir va u qiyomat kuni xorlik hamda nadomat boʻladi; faqat uni haqqi bilan olib, undagi zimmasidagi (vazifa)ni ado etgan kishidan boshqasi uchun», dedilar.Абу Зар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ! Мени ишга (мансабга) тайинламайсизми?» дедим. (Абу Зар) деди: Шунда у зот қўллари билан елкамга уриб, сўнг: «Эй Абу Зар, сен заифсан, у (амирлик) эса омонатдир ва у қиёмат куни хорлик ҳамда надомат бўлади; фақат уни ҳаққи билан олиб, ундаги зиммасидаги (вазифа)ни адо этган кишидан бошқаси учун», дедилар.