Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Muoviya bilan Rum ahli oʻrtasida sulh ahdi bor edi. U ahd tugashiga yaqin ularning yurtlarida (lashkar bilan) yurar, ahd tugagach, ularga bostirib hujum qilmoqchi edi. Shu payt bir kishi ulov yoki ot ustida turib: «Allohu akbar! Vafo (ahdga sodiqlik), xiyonat emas!» deb baqirdi. U Amr ibn Abasa edi. Muoviya undan bu haqda soʻradi. U: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Kim bilan bir qavm oʻrtasida ahd boʻlsa, muddati tugaguncha yoki ularga teng ravishda (ahdni bekor qilganini ochiq) eʼlon qilmaguncha, ahdni buzmasin va uni qattiqlashtirmasin (yaʼni ahd vaqtida hujum qilmasin)›, deganlarini eshitganman», dedi. Shunda Muoviya odamlar bilan (orqaga) qaytdi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муовия билан Рум аҳли ўртасида сулҳ аҳди бор эди. У аҳд тугашига яқин уларнинг юртларида (лашкар билан) юрар, аҳд тугагач, уларга бостириб ҳужум қилмоқчи эди. Шу пайт бир киши улов ёки от устида туриб: «Аллоҳу акбар! Вафо (аҳдга содиқлик), хиёнат эмас!» деб бақирди. У Амр ибн Абаса эди. Муовия ундан бу ҳақда сўради. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ким билан бир қавм ўртасида аҳд бўлса, муддати тугагунча ёки уларга тенг равишда (аҳдни бекор қилганини очиқ) эълон қилмагунча, аҳдни бузмасин ва уни қаттиқлаштирмасин (яъни аҳд вақтида ҳужум қилмасин)›, деганларини эшитганман», деди. Шунда Муовия одамлар билан (орқага) қайтди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.