وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلَا قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَى فِي إِبْرَاهِيمَ: [رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مني] وَقَالَ عِيسَى: [إِن تُعَذبهُمْ فَإِنَّهُم عِبَادك] فَرَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ «اللَّهُمَّ أُمَّتِي أُمَّتِي» . وَبَكَى فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى: «يَا جِبْرِيلُ اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ وَرَبُّكَ أَعْلَمُ فَسَلْهُ مَا يُبْكِيهِ؟» . فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ فَسَأَلَهُ فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا قَالَ فَقَالَ اللَّهُ لِجِبْرِيلَ اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ فَقُلْ: إِنَّا سَنُرْضِيكَ فِي أمَّتك وَلَا نسوؤك ". رَوَاهُ مُسلم
Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Alloh azza va jallaning Ibrohim haqidagi soʻzini tilovat qildilar: {Ey Rabbim, albatta ular (butlar) odamlardan koʻpini adashtirdilar; bas, kim menga ergashsa, u mendandir}; va Iso — alayhissalom —: {Agar Sen ularni azoblasang, albatta ular Sening bandalaringdir; agar ularni magʻfirat qilsang, albatta Sen Aziz (gʻolib), Hakim (hikmatli) Sen oʻzingsan} (degan oyatni ham tilovat qildilar). Soʻng U Zot ikki qoʻllarini koʻtarib: «Allohumma, ummatim, ummatim!» dedilar va yigʻladilar. Shunda Alloh azza va jalla: ‹Ey Jibril, Muhammadning oldiga bor — Rabbing (esa hammasini) biluvchiroqdir — va undan: «Seni nima yigʻlatyapti?» deb soʻra› dedi. Bas, Jibril — alayhissalotu vassalom — uning oldiga kelib, undan soʻradi. Rasululloh ﷺ unga oʻzlari aytgan (soʻzni) xabar berdilar — U (Alloh esa hammasini) biluvchiroqdir —. Shunda Alloh: ‹Ey Jibril, Muhammadning oldiga bor-da: «Albatta Biz seni ummating (haqi)da rozi qilamiz va seni gʻamgin (xafa) qilmaymiz» deb ayt› dedi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Аллоҳ азза ва жалланинг Иброҳим ҳақидаги сўзини тиловат қилдилар: {Эй Раббим, албатта улар (бутлар) одамлардан кўпини адаштирдилар; бас, ким менга эргашса, у мендандир}; ва Исо — алайҳиссалом —: {Агар Сен уларни азобласанг, албатта улар Сенинг бандаларингдир; агар уларни мағфират қилсанг, албатта Сен Азиз (ғолиб), Ҳаким (ҳикматли) Сен ўзингсан} (деган оятни ҳам тиловат қилдилар). Сўнг У Зот икки қўлларини кўтариб: «Аллоҳумма, умматим, умматим!» дедилар ва йиғладилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: ‹Эй Жибрил, Муҳаммаднинг олдига бор — Раббинг (эса ҳаммасини) билувчироқдир — ва ундан: «Сени нима йиғлатяпти?» деб сўра› деди. Бас, Жибрил — алайҳиссалоту вассалом — унинг олдига келиб, ундан сўради. Расулуллоҳ ﷺ унга ўзлари айтган (сўзни) хабар бердилар — У (Аллоҳ эса ҳаммасини) билувчироқдир —. Шунда Аллоҳ: ‹Эй Жибрил, Муҳаммаднинг олдига бор-да: «Албатта Биз сени умматинг (ҳақи)да рози қиламиз ва сени ғамгин (хафа) қилмаймиз» деб айт› деди.