Saʼd Xandaq kuni (jarohatga) uchradi — Qurayshdan Hibbon ibnul-Ariqa deb ataladigan bir kishi uni (oʻq bilan) otdi, uni akhal (qoʻl tomiri)dan urdi. Paygʻambar ﷺ uni yaqindan yoʻqlab turish uchun masjidda bir chodir oʻrnatdilar. Rasululloh ﷺ Xandaqdan qaytib, qurolni qoʻyib gʻusl qilganlarida, Jibril (alayhissalom) — u zot boshlaridan changni qoqayotgan holda — kelib: «Sen qurolni qoʻyding(mi)? Allohga qasamki, men uni qoʻymadim. Ularga (qarshi) chiq», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Qayoqqa?» dedilar. U Bani Qurayzaga ishora qildi. Rasululloh ﷺ ularning oldiga keldilar, ular u zotning hukmiga (boʻysunib) tushdilar. U zot hukmni Saʼdga qaytardilar. U (Saʼd): «Men ular haqida shunday hukm qilamanki: jangchilari oʻldirilsin, ayollari va zurriyot (bola-chaqa)lari asir olinsin va mol-mulklari taqsimlansin», dedi. Hishom otasidan, u Oishadan (rivoyat qildi)ki, Saʼd: «Allohim, Sen bilasanki, menga, Sening yoʻlingda Rasulingni ﷺ yolgʻonchi qilib, uni (yurtidan) chiqargan bir qavmga (qarshi) jihod qilishdan koʻra suyukliroq narsa yoʻq. Allohim, men gumon qilamanki, Sen biz bilan ular orasidagi urushni tugatding (qoʻyding). Agar Quraysh (bilan boʻladigan) urushdan biror narsa qolgan boʻlsa, meni shu(ning uchun) tirik qoldir, Sening yoʻlingda ularga jihod qilay. Agar Sen urushni tugatgan boʻlsang, uni (jarohatimni) yana ochib (oqizib), oʻlimimni shunda qil», dedi. Shunda (jarohat) uning labba (boʻyin osti)sidan otilib (yorilib) ketdi. Masjidda Bani Gʻifordan boʻlgan bir chodir(dagilar)ni — ularga qon oqib kelguniga qadar — hech narsa choʻchitmadi (xabarsiz edilar). Ular: «Ey chodir ahli, bizga sizning tomoningizdan kelayotgan bu (qon) nima?» deyishdi. Birdan Saʼdning jarohati qon oqizib turardi. U shundan (jarohatdan) vafot etdi, roziyallohu anhu.Саъд Хандақ куни (жароҳатга) учради — Қурайшдан Ҳиббон ибнул-Ариқа деб аталадиган бир киши уни (ўқ билан) отди, уни акҳал (қўл томири)дан урди. Пайғамбар ﷺ уни яқиндан йўқлаб туриш учун масжидда бир чодир ўрнатдилар. Расулуллоҳ ﷺ Хандақдан қайтиб, қуролни қўйиб ғусл қилганларида, Жибрил (алайҳиссалом) — у зот бошларидан чангни қоқаётган ҳолда — келиб: «Сен қуролни қўйдинг(ми)? Аллоҳга қасамки, мен уни қўймадим. Уларга (қарши) чиқ», деди. Пайғамбар ﷺ: «Қаёққа?» дедилар. У Бани Қурайзага ишора қилди. Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига келдилар, улар у зотнинг ҳукмига (бўйсуниб) тушдилар. У зот ҳукмни Саъдга қайтардилар. У (Саъд): «Мен улар ҳақида шундай ҳукм қиламанки: жангчилари ўлдирилсин, аёллари ва зурриёт (бола-чақа)лари асир олинсин ва мол-мулклари тақсимлансин», деди. Ҳишом отасидан, у Оишадан (ривоят қилди)ки, Саъд: «Аллоҳим, Сен биласанки, менга, Сенинг йўлингда Расулингни ﷺ ёлғончи қилиб, уни (юртидан) чиқарган бир қавмга (қарши) жиҳод қилишдан кўра суюклироқ нарса йўқ. Аллоҳим, мен гумон қиламанки, Сен биз билан улар орасидаги урушни тугатдинг (қўйдинг). Агар Қурайш (билан бўладиган) урушдан бирор нарса қолган бўлса, мени шу(нинг учун) тирик қолдир, Сенинг йўлингда уларга жиҳод қилай. Агар Сен урушни тугатган бўлсанг, уни (жароҳатимни) яна очиб (оқизиб), ўлимимни шунда қил», деди. Шунда (жароҳат) унинг лабба (бўйин ости)сидан отилиб (ёрилиб) кетди. Масжидда Бани Ғифордан бўлган бир чодир(дагилар)ни — уларга қон оқиб келгунига қадар — ҳеч нарса чўчитмади (хабарсиз эдилар). Улар: «Эй чодир аҳли, бизга сизнинг томонингиздан келаётган бу (қон) нима?» дейишди. Бирдан Саъднинг жароҳати қон оқизиб турарди. У шундан (жароҳатдан) вафот этди, розияллоҳу анҳу.