Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umm Molik Nabiy ﷺ ga oʻzining bir meshchasida sariyogʻ hadya qilib turardi. Uning oʻgʻillari oldiga kelib, qatiq (sirka) soʻrashardi, holbuki ularning yonida hech narsa boʻlmasdi. Shunda u Nabiy ﷺ ga (sariyogʻ) hadya qiladigan oʻsha (mesh)ga qarardi va unda sariyogʻ topardi. Shu tariqa u uyining sirkasini taʼminlab keldi, toki u (Umm Molik) uni siqib (boʻshatib) yubormaguncha. Soʻng u Nabiy ﷺ ga keldi. U zot: «Uni siqib (boʻshatib) yubordingmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Agar uni (oʻz holiga) qoldirganingda, u doim (sariyogʻ berib) turaverardi», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умм Молик Набий ﷺ га ўзининг бир мешчасида сариёғ ҳадя қилиб турарди. Унинг ўғиллари олдига келиб, қатиқ (сирка) сўрашарди, ҳолбуки уларнинг ёнида ҳеч нарса бўлмасди. Шунда у Набий ﷺ га (сариёғ) ҳадя қиладиган ўша (меш)га қарарди ва унда сариёғ топарди. Шу тариқа у уйининг сиркасини таъминлаб келди, токи у (Умм Молик) уни сиқиб (бўшатиб) юбормагунча. Сўнг у Набий ﷺ га келди. У зот: «Уни сиқиб (бўшатиб) юбордингми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Агар уни (ўз ҳолига) қолдирганингда, у доим (сариёғ бериб) тураверарди», дедилар.