عَن أَنس أَنَّ أُسَيْدَ بْنَ حُضَيْرٍ وَعَبَّادَ بْنَ بِشْرٍ تَحَدَّثَا عِنْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَاجَةٍ لَهُمَا حَتَّى ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ سَاعَةٌ فِي لَيْلَةٍ شَدِيدَةِ الظُّلْمَةِ ثُمَّ خَرَجَا مِنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ينقلبان وبيد كل مِنْهُمَا عُصَيَّةٌ فَأَضَاءَتْ عصى أَحَدِهِمَا لَهُمَا حَتَّى مَشَيَا فِي ضَوْئِهَا حَتَّى إِذَا افْتَرَقَتْ بِهِمَا الطَّرِيقُ أَضَاءَتْ لِلْآخَرِ عَصَاهُ فَمَشَى كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا فِي ضَوْءِ عَصَاهُ حَتَّى بلغ أَهله رَوَاهُ البُخَارِيّ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Juda qorongʻu bir kechada Usayd ibn Huzayr va Abbod ibn Bishr Nabiy ﷺning huzurida oʻzlariga tegishli bir ish haqida, kechaning bir qismi oʻtguncha suhbatlashdilar. Soʻng Rasululloh ﷺ huzuridan chiqib ketdilar, har birining qoʻlida kichik bir tayoq bor edi. Ularning birining tayogʻi ularga yorugʻlik sochdi, ular uning yorugʻida yurdilar. Yoʻl ikkiga ajralganda, ikkinchisining tayogʻi unga yorugʻlik sochdi. Bas, har biri oʻz tayogʻining yorugʻida ahliga yetguncha yurdi. Buxoriy rivoyat qilgan.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Жуда қоронғу бир кечада Усайд ибн Ҳузайр ва Аббод ибн Бишр Набий ﷺнинг ҳузурида ўзларига тегишли бир иш ҳақида, кечанинг бир қисми ўтгунча суҳбатлашдилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ ҳузуридан чиқиб кетдилар, ҳар бирининг қўлида кичик бир таёқ бор эди. Уларнинг бирининг таёғи уларга ёруғлик сочди, улар унинг ёруғида юрдилар. Йўл иккига ажралганда, иккинчисининг таёғи унга ёруғлик сочди. Бас, ҳар бири ўз таёғининг ёруғида аҳлига етгунча юрди. Бухорий ривоят қилган.