وَعَن يعلى بن أُميَّة قَالَ: قلت لعمر بن الْخطاب: إِنَّمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى (أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا) فَقَدْ أَمِنَ النَّاسُ. قَالَ عُمَرُ: عَجِبْتُ مِمَّا عَجِبْتَ مِنْهُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. فَقَالَ: «صَدَقَةٌ تَصَدَّقَ اللَّهُ بِهَا عَلَيْكُمْ فَاقْبَلُوا صدقته» رَوَاهُ مُسلم
Yaʼlo ibn Umayya (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Umar ibn al-Xattobga: «Alloh: {Agar kofir boʻlganlar sizni fitnaga solishidan qoʻrqsangiz, namozni qasr qilib oʻqishingizda gunoh yoʻq} degan-ku, holbuki odamlar (endi) tinchlikka erishdilar», dedim. Shunda Umar: «Men ham sen taajjublangan narsadan taajjublangandim, soʻng buni Rasululloh ﷺga aytsam, u zot: ‹Bu Alloh sizlarga ehson qilgan sadaqadir, bas, Uning sadaqasini qabul qilinglar›, dedilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Яъло ибн Умайя (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Умар ибн ал-Хаттобга: «Аллоҳ: {Агар кофир бўлганлар сизни фитнага солишидан қўрқсангиз, намозни қаср қилиб ўқишингизда гуноҳ йўқ} деган-ку, ҳолбуки одамлар (энди) тинчликка эришдилар», дедим. Шунда Умар: «Мен ҳам сен таажжубланган нарсадан таажжублангандим, сўнг буни Расулуллоҳ ﷺга айтсам, у зот: ‹Бу Аллоҳ сизларга эҳсон қилган садақадир, бас, Унинг садақасини қабул қилинглар›, дедилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.