Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ namozni takbir bilan, qiroatni esa {Alhamdu lillohi robbil-olamiyn} (Olamlar Robbi Allohga hamd boʻlsin) bilan boshlar edilar. Rukuʼ qilganlarida boshlarini (yuqoriga) koʻtarmas, (pastga) egmas, balki ular orasida (tekis) tutar edilar. Rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida tik turib rostlanmaguncha sajdaga bormas edilar. Sajdadan boshlarini koʻtarganlarida tik oʻtirib rostlanmaguncha (ikkinchi) sajdaga bormas edilar. Har ikki rakaʼatda tahiyyatni (tashahhud) aytar edilar. Chap oyoqlarini (yerga) yozib, oʻng oyoqlarini tikka qoʻyar edilar. Shaytonning oʻtirishidan (tovonlar ustiga oʻtirishdan) qaytarar va kishining qoʻllarini yirtqich hayvon yozganidek yoyib (sajda qilishi)dan qaytarar edilar. Namozni salom bilan tugatar edilar», dedi. Ibn Numayrning Abu Xoliddan qilgan rivoyatida: «Shaytonning tovonidan (tovon ustiga oʻtirishdan) qaytarar edilar», deyilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ намозни такбир билан, қироатни эса {Алҳамду лиллоҳи роббил-оламийн} (Оламлар Робби Аллоҳга ҳамд бўлсин) билан бошлар эдилар. Рукуъ қилганларида бошларини (юқорига) кўтармас, (пастга) эгмас, балки улар орасида (текис) тутар эдилар. Рукуъдан бошларини кўтарганларида тик туриб ростланмагунча саждага бормас эдилар. Саждадан бошларини кўтарганларида тик ўтириб ростланмагунча (иккинчи) саждага бормас эдилар. Ҳар икки ракаъатда таҳийятни (ташаҳҳуд) айтар эдилар. Чап оёқларини (ерга) ёзиб, ўнг оёқларини тикка қўяр эдилар. Шайтоннинг ўтиришидан (товонлар устига ўтиришдан) қайтарар ва кишининг қўлларини йиртқич ҳайвон ёзганидек ёйиб (сажда қилиши)дан қайтарар эдилар. Намозни салом билан тугатар эдилар», деди. Ибн Нумайрнинг Абу Холиддан қилган ривоятида: «Шайтоннинг товонидан (товон устига ўтиришдан) қайтарар эдилар», дейилган.