حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ وَأَبُو عَاصِمٍ الْحَنَفِيُّ - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَرَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ الْحَضْرَمِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا قَدْ غَلَبَنِي عَلَى أَرْضٍ لِي كَانَتْ لأَبِي . فَقَالَ الْكِنْدِيُّ هِيَ أَرْضِي فِي يَدِي أَزْرَعُهَا لَيْسَ لَهُ فِيهَا حَقٌّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْحَضْرَمِيِّ " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَلَكَ يَمِينُهُ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ فَاجِرٌ لاَ يُبَالِي عَلَى مَا حَلَفَ عَلَيْهِ وَلَيْسَ يَتَوَرَّعُ مِنْ شَىْءٍ . فَقَالَ " لَيْسَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ ذَلِكَ " فَانْطَلَقَ لِيَحْلِفَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَدْبَرَ " أَمَا لَئِنْ حَلَفَ عَلَى مَالِهِ لِيَأْكُلَهُ ظُلْمًا لَيَلْقَيَنَّ اللَّهَ وَهُوَ عَنْهُ مُعْرِضٌ " .
Voil ibn Hujr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Hazramavtlik bir kishi va Kindalik bir kishi Paygʻambar ﷺ ning oldilariga keldilar. Hazramavtlik: «Ey Allohning Rasuli, bu (kishi) mening — otamdan (meros boʻlib qolgan) — bir yerimni (nohaq) bosib oldi», dedi. Kindalik: «U mening yerim, qoʻlimda, men uni ekaman; uning unda hech haqi yoʻq», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ Hazramavtlikka: «Senda bayyina (dalil-guvoh) bormi?» dedilar. U: «Yoʻq», dedi. (Paygʻambar): «Unday boʻlsa, senga (faqat) uning qasami (qoladi)», dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, bu kishi fojir (buzuq); nima ustiga qasam ichishidan parvo qilmaydi va hech narsadan tortinmaydi (saqlanmaydi)», dedi. (Paygʻambar): «Senga undan (faqat) shu (qasamgina qoladi)», dedilar. Shunda u (Kindalik) qasam ichgani bordi. U orqa oʻgirib (ketgan)da, Rasululloh ﷺ: «Ogohki, agar u uni (boshqaning molini) zulm bilan yeyish uchun (yolgʻon) qasam ichsa, albatta Allohga, U Zot undan yuz oʻgirgan holda yoʻliqadi», dedilar.Воил ибн Ҳужр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳазрамавтлик бир киши ва Киндалик бир киши Пайғамбар ﷺ нинг олдиларига келдилар. Ҳазрамавтлик: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу (киши) менинг — отамдан (мерос бўлиб қолган) — бир еримни (ноҳақ) босиб олди», деди. Киндалик: «У менинг ерим, қўлимда, мен уни экаман; унинг унда ҳеч ҳақи йўқ», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Ҳазрамавтликка: «Сенда баййина (далил-гувоҳ) борми?» дедилар. У: «Йўқ», деди. (Пайғамбар): «Ундай бўлса, сенга (фақат) унинг қасами (қолади)», дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу киши фожир (бузуқ); нима устига қасам ичишидан парво қилмайди ва ҳеч нарсадан тортинмайди (сақланмайди)», деди. (Пайғамбар): «Сенга ундан (фақат) шу (қасамгина қолади)», дедилар. Шунда у (Киндалик) қасам ичгани борди. У орқа ўгириб (кетган)да, Расулуллоҳ ﷺ: «Огоҳки, агар у уни (бошқанинг молини) зулм билан ейиш учун (ёлғон) қасам ичса, албатта Аллоҳга, У Зот ундан юз ўгирган ҳолда йўлиқади», дедилар.