Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Masruq aytadi: Men Oishaning oldida suyanib (yonboshlab) oʻtirgan edim. Shunda u: «Ey Abu Oisha, uch (narsa) borki, kim ulardan birortasini (gapirib) aytsa, albatta Allohga (nisbatan) katta uydirma (bohton) qildi», dedi. Men: «Ular nima?» dedim. U: «Kim Muhammad ﷺ Rabbisini koʻrgan deb gumon qilsa, albatta Allohga (nisbatan) katta uydirma qildi», dedi. (Masruq) dedi: Men suyangan (yonboshlagan) edim, oʻtirib oldim-da: «Ey moʻminlarning onasi, menga muhlat ber, meni shoshiltirma. Alloh azza va jalla: {Va batahqiq, u uni ochiq (ravshan) ufqda koʻrdi}, {Va batahqiq, u uni boshqa bir tushishda koʻrdi} demaganmi?» dedim. Shunda u: «Men bu ummatdan shu haqda Rasululloh ﷺ dan soʻragan birinchi (kishi)man. U Zot: ‹Albatta u — Jibrildir. Men uni — yaratilgan asl suratida — mana shu ikki martadan boshqa (vaqtda) koʻrmadim: men uni osmondan tushayotgan holda koʻrdim — gavdasining ulkanligi osmon bilan yer orasini toʻsib (qoplab) turardi›, dedilar», dedi. Soʻng u (Oisha): «Allohning: {Koʻzlar Uni ilgʻab (idrok qilib) ololmaydi; U esa koʻzlarni ilgʻaydi; U Latif (eng nozik bilguvchi), Xabardordir} deganini eshitmadingmi? Allohning: {Hech bir insonga Alloh (bevosita) gapirishi (mumkin) boʻlmagan — magar vahiy bilan yoki parda ortidan, yoki bir elchi (farishta) yuborib, Oʻz izni bilan U xohlagan narsani vahiy qilishi (mumkin); albatta U Oliy (yuksak), Hakimdir} deganini eshitmadingmi?» dedi. (Oisha) dedi: «Va kim Rasululloh ﷺ Allohning kitobidan biror narsani yashirgan (berkitgan) deb gumon qilsa, albatta Allohga (nisbatan) katta uydirma qildi; (holbuki) Alloh: {Ey Paygʻambar, Rabbingdan senga nozil qilingan (narsa)ni yetkaz; agar (buni) qilmasang, Uning risolatini yetkazmagan boʻlasan} deydi», dedi. (Oisha) dedi: «Va kim u (Paygʻambar) ertaga nima boʻlishini xabar beradi deb gumon qilsa, albatta Allohga (nisbatan) katta uydirma qildi; (holbuki) Alloh: {Ayt: Osmonlardagi va yerdagi (hech kim) gʻaybni bilmaydi, magar Alloh (biladi)} deydi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Масруқ айтади: Мен Оишанинг олдида суяниб (ёнбошлаб) ўтирган эдим. Шунда у: «Эй Абу Оиша, уч (нарса) борки, ким улардан бирортасини (гапириб) айтса, албатта Аллоҳга (нисбатан) катта уйдирма (боҳтон) қилди», деди. Мен: «Улар нима?» дедим. У: «Ким Муҳаммад ﷺ Раббисини кўрган деб гумон қилса, албатта Аллоҳга (нисбатан) катта уйдирма қилди», деди. (Масруқ) деди: Мен суянган (ёнбошлаган) эдим, ўтириб олдим-да: «Эй мўминларнинг онаси, менга муҳлат бер, мени шошилтирма. Аллоҳ азза ва жалла: {Ва батаҳқиқ, у уни очиқ (равшан) уфқда кўрди}, {Ва батаҳқиқ, у уни бошқа бир тушишда кўрди} демаганми?» дедим. Шунда у: «Мен бу умматдан шу ҳақда Расулуллоҳ ﷺ дан сўраган биринчи (киши)ман. У Зот: ‹Албатта у — Жибрилдир. Мен уни — яратилган асл суратида — мана шу икки мартадан бошқа (вақтда) кўрмадим: мен уни осмондан тушаётган ҳолда кўрдим — гавдасининг улканлиги осмон билан ер орасини тўсиб (қоплаб) турарди›, дедилар», деди. Сўнг у (Оиша): «Аллоҳнинг: {Кўзлар Уни илғаб (идрок қилиб) ололмайди; У эса кўзларни илғайди; У Латиф (энг нозик билгувчи), Хабардордир} деганини эшитмадингми? Аллоҳнинг: {Ҳеч бир инсонга Аллоҳ (бевосита) гапириши (мумкин) бўлмаган — магар ваҳий билан ёки парда ортидан, ёки бир элчи (фаришта) юбориб, Ўз изни билан У хоҳлаган нарсани ваҳий қилиши (мумкин); албатта У Олий (юксак), Ҳакимдир} деганини эшитмадингми?» деди. (Оиша) деди: «Ва ким Расулуллоҳ ﷺ Аллоҳнинг китобидан бирор нарсани яширган (беркитган) деб гумон қилса, албатта Аллоҳга (нисбатан) катта уйдирма қилди; (ҳолбуки) Аллоҳ: {Эй Пайғамбар, Раббингдан сенга нозил қилинган (нарса)ни етказ; агар (буни) қилмасанг, Унинг рисолатини етказмаган бўласан} дейди», деди. (Оиша) деди: «Ва ким у (Пайғамбар) эртага нима бўлишини хабар беради деб гумон қилса, албатта Аллоҳга (нисбатан) катта уйдирма қилди; (ҳолбуки) Аллоҳ: {Айт: Осмонлардаги ва ердаги (ҳеч ким) ғайбни билмайди, магар Аллоҳ (билади)} дейди», деди.