Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ baxil va sadaqa qiluvchining masalini keltirib (shunday dedilar): «(Ular) ustiga temirdan ikki zirh kiygan, qoʻllari koʻkraklari va kekirdaklariga (yopishib) majbur boʻlib qolgan ikki kishi kabidir. Sadaqa qiluvchi har qachon bir sadaqa qilsa, u (zirh) undan yoyilib (kengayib) ketadi, hatto uning barmoq uchlarini qoplab, izini oʻchirib yuboradi. Baxil esa har qachon sadaqa qilishga ahd qilsa, u (zirh) torayib, har bir halqa oʻz oʻrnini (mahkam) egallaydi». (Roviy) dedi: Men Rasululloh ﷺ ni barmoqlari bilan yoqalarining ichiga (ishora qilib) shunday deyayotganlarini koʻrdim: «Agar uni (zirhni) kengaytirmoqchi boʻlayotganini koʻrsang, u kengaymaydi (deb)».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бахил ва садақа қилувчининг масалини келтириб (шундай дедилар): «(Улар) устига темирдан икки зирҳ кийган, қўллари кўкраклари ва кекирдакларига (ёпишиб) мажбур бўлиб қолган икки киши кабидир. Садақа қилувчи ҳар қачон бир садақа қилса, у (зирҳ) ундан ёйилиб (кенгайиб) кетади, ҳатто унинг бармоқ учларини қоплаб, изини ўчириб юборади. Бахил эса ҳар қачон садақа қилишга аҳд қилса, у (зирҳ) торайиб, ҳар бир ҳалқа ўз ўрнини (маҳкам) эгаллайди». (Ровий) деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни бармоқлари билан ёқаларининг ичига (ишора қилиб) шундай деяётганларини кўрдим: «Агар уни (зирҳни) кенгайтирмоқчи бўлаётганини кўрсанг, у кенгаймайди (деб)».