حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَثَلَ الْبَخِيلِ وَالْمُتَصَدِّقِ، كَمَثَلِ رَجُلَيْنِ عَلَيْهِمَا جُبَّتَانِ مِنْ حَدِيدٍ، قَدِ اضْطُرَّتْ أَيْدِيهِمَا إِلَى ثُدِيِّهِمَا وَتَرَاقِيهِمَا، فَجَعَلَ الْمُتَصَدِّقُ كُلَّمَا تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ انْبَسَطَتْ عَنْهُ حَتَّى تَغْشَى أَنَامِلَهُ وَتَعْفُوَ أَثَرَهُ، وَجَعَلَ الْبَخِيلُ كُلَّمَا هَمَّ بِصَدَقَةٍ قَلَصَتْ، وَأَخَذَتْ كُلُّ حَلْقَةٍ بِمَكَانِهَا. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَنَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ بِإِصْبَعِهِ هَكَذَا فِي جَيْبِهِ، فَلَوْ رَأَيْتَهُ يُوَسِّعُهَا وَلاَ تَتَوَسَّعُ. تَابَعَهُ ابْنُ طَاوُسٍ عَنْ أَبِيهِ وَأَبُو الزِّنَادِ عَنِ الأَعْرَجِ فِي الْجُبَّتَيْنِ. وَقَالَ حَنْظَلَةُ سَمِعْتُ طَاوُسًا سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُ جُبَّتَانِ. وَقَالَ جَعْفَرٌ عَنِ الأَعْرَجِ جُبَّتَانِ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ baxil bilan sadaqa qiluvchining masalini — egnida temirdan (yasalgan) ikki jubba boʻlgan, qoʻllari koʻkraklari va boʻgʻzilariga (qisib) qoʻyilgan ikki kishi misolida — keltirdilar. Sadaqa qiluvchi har qachon biror sadaqa qilsa, (jubba) undan kengayib, barmoqlari uchini (ham) yopadigan va izini oʻchiradigan (darajada keng tortiladi). Baxil esa har qachon sadaqa qilmoqchi boʻlsa, (jubba) qisilib, har bir halqa oʻz oʻrniga (yopishib) qoladi. Abu Hurayra (roziyallohu anhu): «Men Rasululloh ﷺ barmoqlari bilan yoqalariga (jaybga) mana shunday (ishora) qilayotganlarini koʻrdim; agar u zotni (yoqani) kengaytirmoqchi boʻlayotganlarini koʻrsang, u kengaymas edi» dedi. (Bunga Ibn Tovus otasidan, Abu Zinod esa al-Aʼrajdan «ikki jubba» (haqida rivoyat qilib) mutobaat qildilar. Hanzala: «Men Tovusni eshitdim, u Abu Hurayrani ‹ikki jubba› deganini eshitdi» dedi. Jaʼfar esa al-Aʼrajdan «ikki jubba» (deb rivoyat qildi).)(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ бахил билан садақа қилувчининг масалини — эгнида темирдан (ясалган) икки жубба бўлган, қўллари кўкраклари ва бўғзиларига (қисиб) қўйилган икки киши мисолида — келтирдилар. Садақа қилувчи ҳар қачон бирор садақа қилса, (жубба) ундан кенгайиб, бармоқлари учини (ҳам) ёпадиган ва изини ўчирадиган (даражада кенг тортилади). Бахил эса ҳар қачон садақа қилмоқчи бўлса, (жубба) қисилиб, ҳар бир ҳалқа ўз ўрнига (ёпишиб) қолади. Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу): «Мен Расулуллоҳ ﷺ бармоқлари билан ёқаларига (жайбга) мана шундай (ишора) қилаётганларини кўрдим; агар у зотни (ёқани) кенгайтирмоқчи бўлаётганларини кўрсанг, у кенгаймас эди» деди. (Бунга Ибн Товус отасидан, Абу Зинод эса ал-Аъраждан «икки жубба» (ҳақида ривоят қилиб) мутобаат қилдилар. Ҳанзала: «Мен Товусни эшитдим, у Абу Ҳурайрани ‹икки жубба› деганини эшитди» деди. Жаъфар эса ал-Аъраждан «икки жубба» (деб ривоят қилди).)