حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ، الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي نُعْمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ بِذَهَبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا - قَالَ - فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ حِصْنٍ وَالأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ وَزَيْدِ الْخَيْلِ وَالرَّابِعُ إِمَّا عَلْقَمَةُ بْنُ عُلاَثَةَ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ - قَالَ - فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ " أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً " . قَالَ فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ نَاشِزُ الْجَبْهَةِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقُ الرَّأْسِ مُشَمَّرُ الإِزَارِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ . فَقَالَ " وَيْلَكَ أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ " . قَالَ ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ فَقَالَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ فَقَالَ " لاَ لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي " . قَالَ خَالِدٌ وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ " . قَالَ ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ فَقَالَ " إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ - قَالَ أَظُنُّهُ قَالَ - لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ " .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ali ibn Abu Tolib Yamandan Rasululloh ﷺ ga, tuprogʻidan ajratilmagan, qarazot bargi bilan oshlangan teridagi bir parcha oltinni joʻnatdi. (Abu Said) dedi: Shunda u zot uni toʻrt kishi oʻrtasida taqsimladilar: Uyayna ibn Hisn, Aqraʼ ibn Hobis, Zaydul-Xayl va toʻrtinchisi yo Alqama ibn Ulosa, yo Omir ibn at-Tufayl edi. Shunda u zotning sahobalaridan bir kishi: «Biz bunga ana shulardan koʻra haqliroq edik», dedi. (Abu Said) dedi: Bu (gap) Nabiy ﷺ ga yetdi. U zot: «Men osmondagi Zotning omonatdori boʻla turib, menga ishonmaysizlarmi? Menga ertayu kech osmon xabari kelib turadi-ku!» — dedilar. (Abu Said) dedi: Shunda koʻzlari ichiga botgan, yonoqlari boʻrtgan, peshonasi doʻngaygan, soqoli quyuq, boshi qirilgan, izori shimarilgan bir kishi turib: «Yo Rasululloh, Allohdan qoʻrq!» dedi. U zot: «Shoʻrging qursin! Yer ahli ichida Allohdan qoʻrqishga eng haqli men emasmanmi?» — dedilar. (Abu Said) dedi: Soʻng u kishi orqasiga oʻgirildi. Shunda Xolid ibn Valid: «Yo Rasululloh, uning boʻynini uray olmaymi?» dedi. U zot: «Yoʻq, balki u namoz oʻqiydigandir», — dedilar. Xolid: «Qancha namoz oʻqiguvchilar borki, tili bilan qalbida boʻlmagan narsani aytadi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Men odamlarning qalblarini teshib koʻrishga yoki qorinlarini yorishga buyurilmaganman», — dedilar. (Abu Said) dedi: Soʻng u zot u (kishi) orqa oʻgirib ketayotganida unga qarab: «Albatta, mana shuning nasl-zuriyotidan shunday qavm chiqadiki, ular Allohning Kitobini suv oqqanday (ravon) oʻqiydilar, (lekin u) ularning halqumlaridan oʻtmaydi; oʻq nishondan oʻtib ketganidek, ular dindan chiqib ketadilar», — dedilar. (Rovi) dedi: U zot: «Agar men ularga yetishsam, albatta ularni Samud (qavmi) oʻldirilganidek oʻldirardim», deganlarini gumon qilaman.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Али ибн Абу Толиб Ямандан Расулуллоҳ ﷺ га, тупроғидан ажратилмаган, қаразот барги билан ошланган теридаги бир парча олтинни жўнатди. (Абу Саид) деди: Шунда у зот уни тўрт киши ўртасида тақсимладилар: Уяйна ибн Ҳисн, Ақраъ ибн Ҳобис, Зайдул-Хайл ва тўртинчиси ё Алқама ибн Улоса, ё Омир ибн ат-Туфайл эди. Шунда у зотнинг саҳобаларидан бир киши: «Биз бунга ана шулардан кўра ҳақлироқ эдик», деди. (Абу Саид) деди: Бу (гап) Набий ﷺ га етди. У зот: «Мен осмондаги Зотнинг омонатдори бўла туриб, менга ишонмайсизларми? Менга эртаю кеч осмон хабари келиб туради-ку!» — дедилар. (Абу Саид) деди: Шунда кўзлари ичига ботган, ёноқлари бўртган, пешонаси дўнгайган, соқоли қуюқ, боши қирилган, изори шимарилган бир киши туриб: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳдан қўрқ!» деди. У зот: «Шўргинг қурсин! Ер аҳли ичида Аллоҳдан қўрқишга энг ҳақли мен эмасманми?» — дедилар. (Абу Саид) деди: Сўнг у киши орқасига ўгирилди. Шунда Холид ибн Валид: «Ё Расулуллоҳ, унинг бўйнини урай олмайми?» деди. У зот: «Йўқ, балки у намоз ўқийдигандир», — дедилар. Холид: «Қанча намоз ўқигувчилар борки, тили билан қалбида бўлмаган нарсани айтади», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Мен одамларнинг қалбларини тешиб кўришга ёки қоринларини ёришга буюрилмаганман», — дедилар. (Абу Саид) деди: Сўнг у зот у (киши) орқа ўгириб кетаётганида унга қараб: «Албатта, мана шунинг насл-зуриётидан шундай қавм чиқадики, улар Аллоҳнинг Китобини сув оққандай (равон) ўқийдилар, (лекин у) уларнинг ҳалқумларидан ўтмайди; ўқ нишондан ўтиб кетганидек, улар диндан чиқиб кетадилар», — дедилар. (Рови) деди: У зот: «Агар мен уларга етишсам, албатта уларни Самуд (қавми) ўлдирилганидек ўлдирардим», деганларини гумон қиламан.