Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Tuya, sigir va qoʻyga ega boʻlib, ularning haqqini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar qiyomat kuni (egasi) ular uchun tep-tekis maydonga oʻtqaziladi; tuyoqlilari tuyoqlari bilan uni bosib oʻtadi, shoxlilari shoxlari bilan suzadi — oʻsha kuni ularda na shohsizi, na shoxi singani boʻladi». Biz: «Yo Rasululloh, ularning haqqi nima?» dedik. U zot: «Naslli erkagini (chatishtirishga) berish, chelagini ariyat berish, sutini sadaqa qilib berish, uni suv boshida sogʻib (berish) va Alloh yoʻlida unga (yuk) ortish. Molga ega boʻlib, uning zakotini ado etmaydigan hech kim yoʻqki, magar qiyomat kuni u (mol) ogʻzi ochiq, kal (zaharli) ilonga aylanib, egasi qayoqqa borsa, ortidan quvib boradi; u esa undan qochadi. Unga: ‹Bu — sen baxillik qilgan molingdir!› deyiladi. (Egasi) undan qutulib boʻlmasligini koʻrgach, qoʻlini uning ogʻziga soladi, ilon esa erkak tuya chaynagandek uni chaynay boshlaydi», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Туя, сигир ва қўйга эга бўлиб, уларнинг ҳаққини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар қиёмат куни (эгаси) улар учун теп-текис майдонга ўтқазилади; туёқлилари туёқлари билан уни босиб ўтади, шохлилари шохлари билан сузади — ўша куни уларда на шоҳсизи, на шохи сингани бўлади». Биз: «Ё Расулуллоҳ, уларнинг ҳаққи нима?» дедик. У зот: «Наслли эркагини (чатиштиришга) бериш, челагини арият бериш, сутини садақа қилиб бериш, уни сув бошида соғиб (бериш) ва Аллоҳ йўлида унга (юк) ортиш. Молга эга бўлиб, унинг закотини адо этмайдиган ҳеч ким йўқки, магар қиёмат куни у (мол) оғзи очиқ, кал (заҳарли) илонга айланиб, эгаси қаёққа борса, ортидан қувиб боради; у эса ундан қочади. Унга: ‹Бу — сен бахиллик қилган молингдир!› дейилади. (Эгаси) ундан қутулиб бўлмаслигини кўргач, қўлини унинг оғзига солади, илон эса эркак туя чайнагандек уни чайнай бошлайди», дедилар.