وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ مُوَافِينَ لِهِلاَلِ ذِي الْحِجَّةِ - قَالَتْ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَرَادَ مِنْكُمْ أَنْ يُهِلَّ بِعُمْرَةٍ فَلْيُهِلَّ فَلَوْلاَ أَنِّي أَهْدَيْتُ لأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ " . قَالَتْ فَكَانَ مِنَ الْقَوْمِ مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَمِنْهُمْ مَنْ أَهَلَّ بِالْحَجِّ - قَالَتْ - فَكُنْتُ أَنَا مِمَّنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ فَخَرَجْنَا حَتَّى قَدِمْنَا مَكَّةَ فَأَدْرَكَنِي يَوْمُ عَرَفَةَ وَأَنَا حَائِضٌ لَمْ أَحِلَّ مِنْ عُمْرَتِي فَشَكَوْتُ ذَلِكَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعِي عُمْرَتَكِ وَانْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي وَأَهِلِّي بِالْحَجِّ " . قَالَتْ فَفَعَلْتُ فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ - وَقَدْ قَضَى اللَّهُ حَجَّنَا - أَرْسَلَ مَعِي عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْدَفَنِي وَخَرَجَ بِي إِلَى التَّنْعِيمِ فَأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ فَقَضَى اللَّهُ حَجَّنَا وَعُمْرَتَنَا وَلَمْ يَكُنْ فِي ذَلِكَ هَدْىٌ وَلاَ صَدَقَةٌ وَلاَ صَوْمٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Vidoʼ hajida Zul-hijja hiloli (chiqishi) arafasida chiqdik. U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan kim umraga ehrom bogʻlashni istasa, ehrom bogʻlasin. Agar men qurbonlik haydab kelmaganimda, umraga ehrom bogʻlardim», dedilar. U aytdi: Qavmdan baʼzilari umraga ehrom bogʻladilar, baʼzilari hajga ehrom bogʻladilar. U aytdi: Men umraga ehrom bogʻlaganlardan edim. Biz chiqib, Makkaga yetib keldik. Arafa kuni meni hayzli holda topdi, men umramdan chiqmagan edim. Buni Nabiy ﷺ ga shikoyat qildim. U zot: «Umrangni qoʻyib tur, sochingni yech, taran va hajga ehrom bogʻla», dedilar. U aytdi: Men shuni qildim. Hasba kechasi boʻlganda — Alloh hajimizni ado ettirgan edi — u zot men bilan Abdurahmon ibn Abu Bakrni joʻnatdilar, u meni (ulovga) mingashtirib, Tanʼimga olib chiqdi, men umraga ehrom bogʻladim. Shunday qilib, Alloh hajimiz va umramizni ado ettirdi, bunda na qurbonlik, na sadaqa, na roʻza (lozim) boʻlmadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Видў ҳажида Зул-ҳижжа ҳилоли (чиқиши) арафасида чиқдик. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан ким умрага эҳром боғлашни истаса, эҳром боғласин. Агар мен қурбонлик ҳайдаб келмаганимда, умрага эҳром боғлардим», дедилар. У айтди: Қавмдан баъзилари умрага эҳром боғладилар, баъзилари ҳажга эҳром боғладилар. У айтди: Мен умрага эҳром боғлаганлардан эдим. Биз чиқиб, Маккага етиб келдик. Арафа куни мени ҳайзли ҳолда топди, мен умрамдан чиқмаган эдим. Буни Набий ﷺ га шикоят қилдим. У зот: «Умрангни қўйиб тур, сочингни еч, таран ва ҳажга эҳром боғла», дедилар. У айтди: Мен шуни қилдим. Ҳасба кечаси бўлганда — Аллоҳ ҳажимизни адо эттирган эди — у зот мен билан Абдураҳмон ибн Абу Бакрни жўнатдилар, у мени (уловга) мингаштириб, Танъимга олиб чиқди, мен умрага эҳром боғладим. Шундай қилиб, Аллоҳ ҳажимиз ва умрамизни адо эттирди, бунда на қурбонлик, на садақа, на рўза (лозим) бўлмади.