حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا بُشَيْرُ، بْنُ يَسَارٍ الأَنْصَارِيُّ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ نَفَرًا مِنْهُمُ انْطَلَقُوا إِلَى خَيْبَرَ فَتَفَرَّقُوا فِيهَا فَوَجَدُوا أَحَدَهُمْ قَتِيلاً . وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُبْطِلَ دَمَهُ فَوَدَاهُ مِائَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ .
Sahl ibn Abu Hasma al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: ularning qavmidan bir necha kishi Xaybarga yoʻl olishdi va u yerda bir-birlaridan ajralib ketishdi, soʻng ulardan birini oʻldirilgan holda topdilar. Va u hadisni (oxirigacha) rivoyat qildi hamda bunda: «Rasululloh ﷺ uning qoni behuda ketishini istamadilar, shuning uchun uning diyatini sadaqa tuyalaridan yuztasini berib toʻladilar», dedi.Саҳл ибн Абу Ҳасма ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: уларнинг қавмидан бир неча киши Хайбарга йўл олишди ва у ерда бир-бирларидан ажралиб кетишди, сўнг улардан бирини ўлдирилган ҳолда топдилар. Ва у ҳадисни (охиригача) ривоят қилди ҳамда бунда: «Расулуллоҳ ﷺ унинг қони беҳуда кетишини истамадилар, шунинг учун унинг диятини садақа туяларидан юзтасини бериб тўладилар», деди.