وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، بْنِ صُهَيْبٍ عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزَا خَيْبَرَ قَالَ فَصَلَّيْنَا عِنْدَهَا صَلاَةَ الْغَدَاةِ بِغَلَسٍ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَكِبَ أَبُو طَلْحَةَ وَأَنَا رَدِيفُ أَبِي طَلْحَةَ فَأَجْرَى نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي زُقَاقِ خَيْبَرَ وَإِنَّ رُكْبَتِي لَتَمَسُّ فَخِذَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَانْحَسَرَ الإِزَارُ عَنْ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنِّي لأَرَى بَيَاضَ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا دَخَلَ الْقَرْيَةَ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ " . قَالَهَا ثَلاَثَ مِرَارٍ قَالَ وَقَدْ خَرَجَ الْقَوْمُ إِلَى أَعْمَالِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ - قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا - وَالْخَمِيسَ قَالَ وَأَصَبْنَاهَا عَنْوَةً .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Xaybarga gʻazot qildilar. (Anas) dedi: Biz uning yonida tong qorongʻusida bomdod namozini oʻqidik. Soʻng Allohning Nabiysi ﷺ (otga) mindilar, Abu Talha ham mindi, men esa Abu Talhaning ortida (mingashib) bordim. Allohning Nabiysi ﷺ Xaybar koʻchasidan (otni) yurgizdilar, mening tizzam Allohning Nabiysi ﷺ ning sonlariga tegib turardi. Allohning Nabiysi ﷺ ning sonlaridan izor ochilib ketgan edi, men Allohning Nabiysi ﷺ ning sonlarining oqligini koʻrib turardim. U zot qishloqqa kirganlarida: «Allohu akbar! Xaybar vayron boʻldi! Biz bir qavmning maydoniga (tushib) qoʻnsak, ogohlantirilganlarning tongi naqadar yomon boʻladi!» dedilar. Buni uch marta aytdilar. (Anas) dedi: Qavm ishlariga (chiqib) ketgan edi, ular: «Muhammad!» dedilar — Abdulaziz dedi: Baʼzi sheriklarimiz: «Va qoʻshin!» (deganini ham) aytdi. (Anas) dedi: Biz uni (Xaybarni) zoʻrlik bilan (kuch ishlatib) qoʻlga kiritdik.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Хайбарга ғазот қилдилар. (Анас) деди: Биз унинг ёнида тонг қоронғусида бомдод намозини ўқидик. Сўнг Аллоҳнинг Набийси ﷺ (отга) миндилар, Абу Талҳа ҳам минди, мен эса Абу Талҳанинг ортида (мингашиб) бордим. Аллоҳнинг Набийси ﷺ Хайбар кўчасидан (отни) юргиздилар, менинг тиззам Аллоҳнинг Набийси ﷺ нинг сонларига тегиб турарди. Аллоҳнинг Набийси ﷺ нинг сонларидан изор очилиб кетган эди, мен Аллоҳнинг Набийси ﷺ нинг сонларининг оқлигини кўриб турардим. У зот қишлоққа кирганларида: «Аллоҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди! Биз бир қавмнинг майдонига (тушиб) қўнсак, огоҳлантирилганларнинг тонги нақадар ёмон бўлади!» дедилар. Буни уч марта айтдилар. (Анас) деди: Қавм ишларига (чиқиб) кетган эди, улар: «Муҳаммад!» дедилар — Абдулазиз деди: Баъзи шерикларимиз: «Ва қўшин!» (деганини ҳам) айтди. (Анас) деди: Биз уни (Хайбарни) зўрлик билан (куч ишлатиб) қўлга киритдик.