حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، وَثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى الصُّبْحَ بِغَلَسٍ ثُمَّ رَكِبَ فَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ، إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ". فَخَرَجُوا يَسْعَوْنَ فِي السِّكَكِ وَيَقُولُونَ مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ ـ قَالَ وَالْخَمِيسُ الْجَيْشُ ـ فَظَهَرَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَتَلَ الْمُقَاتِلَةَ وَسَبَى الذَّرَارِيَّ، فَصَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَصَارَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ تَزَوَّجَهَا وَجَعَلَ صَدَاقَهَا عِتْقَهَا. فَقَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ لِثَابِتٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ، أَنْتَ سَأَلْتَ أَنَسًا مَا أَمْهَرَهَا قَالَ أَمْهَرَهَا نَفْسَهَا. فَتَبَسَّمَ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bomdod namozini hali qorongʻi paytda oʻqidilar, soʻng (otga) minib: «Allohu akbar! Xaybar vayron boʻldi. Biz bir qavmga yaqinlashsak, ogohlantirilgan (kofirlar)ning tongi naqadar yomon!» — dedilar. Odamlar koʻchalarga chiqib: «Muhammad va uning qoʻshini (keldi)», — der edi. Rasululloh ﷺ ularni kuch bilan magʻlub etdilar; ularning jangchilari oʻldirildi, bolalar va ayollar asir olindi. Safiyani Dihya al-Kalbiy olgan edi, keyin u Rasululloh ﷺ ga (tegishli) boʻldi; u zot uni (oʻzlariga) nikohlab oldilar va uning mahri — uni ozod qilish (oʻzi) edi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бомдод намозини ҳали қоронғи пайтда ўқидилар, сўнг (отга) миниб: «Аллоҳу акбар! Хайбар вайрон бўлди. Биз бир қавмга яқинлашсак, огоҳлантирилган (кофирлар)нинг тонги нақадар ёмон!» — дедилар. Одамлар кўчаларга чиқиб: «Муҳаммад ва унинг қўшини (келди)», — дер эди. Расулуллоҳ ﷺ уларни куч билан мағлуб этдилар; уларнинг жангчилари ўлдирилди, болалар ва аёллар асир олинди. Сафияни Диҳя ал-Калбий олган эди, кейин у Расулуллоҳ ﷺ га (тегишли) бўлди; у зот уни (ўзларига) никоҳлаб олдилар ва унинг маҳри — уни озод қилиш (ўзи) эди.