حَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ سَاقِيَ الْقَوْمِ يَوْمَ حُرِّمَتِ الْخَمْرُ فِي بَيْتِ أَبِي طَلْحَةَ وَمَا شَرَابُهُمْ إِلاَّ الْفَضِيخُ الْبُسْرُ وَالتَّمْرُ . فَإِذَا مُنَادٍ يُنَادِي فَقَالَ اخْرُجْ فَانْظُرْ فَخَرَجْتُ فَإِذَا مُنَادٍ يُنَادِي أَلاَ إِنَّ الْخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ - قَالَ - فَجَرَتْ فِي سِكَكِ الْمَدِينَةِ فَقَالَ لِي أَبُو طَلْحَةَ اخْرُجْ فَاهْرِقْهَا . فَهَرَقْتُهَا فَقَالُوا أَوْ قَالَ بَعْضُهُمْ قُتِلَ فُلاَنٌ قُتِلَ فُلاَنٌ وَهِيَ فِي بُطُونِهِمْ - قَالَ فَلاَ أَدْرِي هُوَ مِنْ حَدِيثِ أَنَسٍ - فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا إِذَا مَا اتَّقَوْا وَآمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ}
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Xamr harom qilingan kuni men Abu Talhaning uyida qavmga soqiylik qilayotgan edim, ularning ichkiligi faqat gʻoʻra xurmo va xurmodan tayyorlangan fazix (sharbat) edi. Shu vaqt bir jarchi jar solib qoldi. (Abu Talha) menga: ‹Chiqib, qarab kel›, dedi. Men chiqsam, bir jarchi: ‹Ogoh boʻlinglar! Xamr harom qilindi!› deb jar solar edi». (Anas) dedi: «(Xamr) Madina koʻchalarida oqib ketdi. Abu Talha menga: ‹Chiqib, uni toʻkib tashla›, dedi. Men uni toʻkib tashladim». Ular yoki ulardan baʼzilari: «Falonchi (ichkilik sababli) oʻldirildi, falonchi oʻldirildi — u (xamr) hali ularning qornida edi», deyishdi. (Roviy) dedi: «Bilmadim, bu Anasning hadisidanmi (yoki boshqaning hadisidanmi)». Shunda Alloh azza va jalla: {Iymon keltirib, yaxshi amallarni qilganlarga, taqvo qilib, iymon keltirib, yaxshi amallarni qilsalar, (avval) yegan narsalarida gunoh yoʻqdir} (Moida 93) (oyatini) nozil qildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Хамр ҳаром қилинган куни мен Абу Талҳанинг уйида қавмга соқийлик қилаётган эдим, уларнинг ичкилиги фақат ғўра хурмо ва хурмодан тайёрланган фазих (шарбат) эди. Шу вақт бир жарчи жар солиб қолди. (Абу Талҳа) менга: ‹Чиқиб, қараб кел›, деди. Мен чиқсам, бир жарчи: ‹Огоҳ бўлинглар! Хамр ҳаром қилинди!› деб жар солар эди». (Анас) деди: «(Хамр) Мадина кўчаларида оқиб кетди. Абу Талҳа менга: ‹Чиқиб, уни тўкиб ташла›, деди. Мен уни тўкиб ташладим». Улар ёки улардан баъзилари: «Фалончи (ичкилик сабабли) ўлдирилди, фалончи ўлдирилди — у (хамр) ҳали уларнинг қорнида эди», дейишди. (Ровий) деди: «Билмадим, бу Анаснинг ҳадисиданми (ёки бошқанинг ҳадисиданми)». Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Иймон келтириб, яхши амалларни қилганларга, тақво қилиб, иймон келтириб, яхши амалларни қилсалар, (аввал) еган нарсаларида гуноҳ йўқдир} (Моида 93) (оятини) нозил қилди.