حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ دَاوُدَ، عَنْ عَزْرَةَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ لَنَا سِتْرٌ فِيهِ تِمْثَالُ طَائِرٍ وَكَانَ الدَّاخِلُ إِذَا دَخَلَ اسْتَقْبَلَهُ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " حَوِّلِي هَذَا فَإِنِّي كُلَّمَا دَخَلْتُ فَرَأَيْتُهُ ذَكَرْتُ الدُّنْيَا " . قَالَتْ وَكَانَتْ لَنَا قَطِيفَةٌ كُنَّا نَقُولُ عَلَمُهَا حَرِيرٌ فَكُنَّا نَلْبَسُهَا . حَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، وَعَبْدُ الأَعْلَى، بِهَذَا الإِسْنَادِ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى وَزَادَ فِيهِ - يُرِيدُ عَبْدَ الأَعْلَى - فَلَمْ يَأْمُرْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِقَطْعِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: bizda ichida qush surati boʻlgan bir parda bor edi, kiruvchi kishi kirsa, oʻsha (surat) unga roʻbaroʻ kelar edi. Shunda Rasululloh ﷺ menga: «Buni boshqa joyga koʻchir, chunki men har gal kirib, uni koʻrganimda dunyoni eslab qolaman», dedilar. (Oisha) dedi: bizda bir baxmal (chopon) ham bor ediki, biz uning hoshiyasi ipakdan deb aytar edik va uni kiyar edik. (Boshqa bir rivoyatda Abdulaʼlo quyidagini ziyoda qildi: Rasululloh ﷺ bizga uni kesishni buyurmadilar.)Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: бизда ичида қуш сурати бўлган бир парда бор эди, кирувчи киши кирса, ўша (сурат) унга рўбарў келар эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ менга: «Буни бошқа жойга кўчир, чунки мен ҳар гал кириб, уни кўрганимда дунёни эслаб қоламан», дедилар. (Оиша) деди: бизда бир бахмал (чопон) ҳам бор эдики, биз унинг ҳошияси ипакдан деб айтар эдик ва уни кияр эдик. (Бошқа бир ривоятда Абдулаъло қуйидагини зиёда қилди: Расулуллоҳ ﷺ бизга уни кесишни буюрмадилар.)