وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ بِالْمَدِينَةِ فَزَعٌ فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ يُقَالُ لَهُ مَنْدُوبٌ فَرَكِبَهُ فَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا " .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Madinada bir choʻchish (qoʻrqinch) boʻldi. Shunda Nabiy ﷺ Abu Talhaning Mandub deb ataladigan otini qarzga olib, unga mindilar va: «Biz qoʻrqadigan hech narsa koʻrmadik, balki uni (bu otni) chopqir topdik», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мадинада бир чўчиш (қўрқинч) бўлди. Шунда Набий ﷺ Абу Талҳанинг Мандуб деб аталадиган отини қарзга олиб, унга миндилар ва: «Биз қўрқадиган ҳеч нарса кўрмадик, балки уни (бу отни) чопқир топдик», дедилар.