حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا بَدْرُ بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي مُوسَى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ أَتَاهُ سَائِلٌ يَسْأَلُهُ عَنْ مَوَاقِيتِ الصَّلاَةِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ شَيْئًا - قَالَ - فَأَقَامَ الْفَجْرَ حِينَ انْشَقَّ الْفَجْرُ وَالنَّاسُ لاَ يَكَادُ يَعْرِفُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ بِالظُّهْرِ حِينَ زَالَتِ الشَّمْسُ وَالْقَائِلُ يَقُولُ قَدِ انْتَصَفَ النَّهَارُ وَهُوَ كَانَ أَعْلَمَ مِنْهُمْ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ بِالْعَصْرِ وَالشَّمْسُ مُرْتَفِعَةٌ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ بِالْمَغْرِبِ حِينَ وَقَعَتِ الشَّمْسُ ثُمَّ أَمَرَهُ فَأَقَامَ الْعِشَاءَ حِينَ غَابَ الشَّفَقُ ثُمَّ أَخَّرَ الْفَجْرَ مِنَ الْغَدِ حَتَّى انْصَرَفَ مِنْهَا وَالْقَائِلُ يَقُولُ قَدْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ أَوْ كَادَتْ ثُمَّ أَخَّرَ الظُّهْرَ حَتَّى كَانَ قَرِيبًا مِنْ وَقْتِ الْعَصْرِ بِالأَمْسِ ثُمَّ أَخَّرَ الْعَصْرَ حَتَّى انْصَرَفَ مِنْهَا وَالْقَائِلُ يَقُولُ قَدِ احْمَرَّتِ الشَّمْسُ ثُمَّ أَخَّرَ الْمَغْرِبَ حَتَّى كَانَ عِنْدَ سُقُوطِ الشَّفَقِ ثُمَّ أَخَّرَ الْعِشَاءَ حَتَّى كَانَ ثُلُثُ اللَّيْلِ الأَوَّلُ ثُمَّ أَصْبَحَ فَدَعَا السَّائِلَ فَقَالَ " الْوَقْتُ بَيْنَ هَذَيْنِ " .
Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U zotning oldilariga bir soʻrovchi kelib, namoz vaqtlari haqida soʻradi. U zot esa unga hech narsa bilan javob qaytarmadilar. (Roviy) dedi: soʻng tong yorishgan, odamlar bir-birlarini taniy olmaydigan paytda u zot bomdodga iqomat aytdirdilar. Soʻng quyosh ogʻgan, baʼzilar «Kun nisfiga yetdi» deydigan, holbuki u zot ulardan koʻra bilimliroq boʻlgan paytda unga buyurdilar, u peshinga iqomat aytdi. Soʻng quyosh hali baland boʻlgan paytda unga buyurdilar, u asrga iqomat aytdi. Soʻng quyosh botgan paytda unga buyurdilar, u shomga iqomat aytdi. Soʻng shafaq gʻoyib boʻlgan paytda unga buyurdilar, u xuftonga iqomat aytdi. Soʻng ertasi kuni bomdodni shu qadar kechiktirdilarki, undan chiqqach baʼzilar «Quyosh chiqdi yoki chiqay deb qoldi» deydigan boʻldilar. Soʻng peshinni kechagi asr vaqtiga yaqin boʻlguncha kechiktirdilar. Soʻng asrni shu qadar kechiktirdilarki, undan chiqqach baʼzilar «Quyosh qizardi» deydigan boʻldilar. Soʻng shomni shafaq botishga yaqin boʻlguncha kechiktirdilar. Soʻng xuftonni tunning birinchi uchdan biri boʻlguncha kechiktirdilar. Soʻng tong otgach, soʻrovchini chaqirib: «(Namoz) vaqti ana shu ikkovi orasidadir», dedilar.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У зотнинг олдиларига бир сўровчи келиб, намоз вақтлари ҳақида сўради. У зот эса унга ҳеч нарса билан жавоб қайтармадилар. (Ровий) деди: сўнг тонг ёришган, одамлар бир-бирларини таний олмайдиган пайтда у зот бомдодга иқомат айтдирдилар. Сўнг қуёш оғган, баъзилар «Кун нисфига етди» дейдиган, ҳолбуки у зот улардан кўра билимлироқ бўлган пайтда унга буюрдилар, у пешинга иқомат айтди. Сўнг қуёш ҳали баланд бўлган пайтда унга буюрдилар, у асрга иқомат айтди. Сўнг қуёш ботган пайтда унга буюрдилар, у шомга иқомат айтди. Сўнг шафақ ғойиб бўлган пайтда унга буюрдилар, у хуфтонга иқомат айтди. Сўнг эртаси куни бомдодни шу қадар кечиктирдиларки, ундан чиққач баъзилар «Қуёш чиқди ёки чиқай деб қолди» дейдиган бўлдилар. Сўнг пешинни кечаги аср вақтига яқин бўлгунча кечиктирдилар. Сўнг асрни шу қадар кечиктирдиларки, ундан чиққач баъзилар «Қуёш қизарди» дейдиган бўлдилар. Сўнг шомни шафақ ботишга яқин бўлгунча кечиктирдилар. Сўнг хуфтонни туннинг биринчи учдан бири бўлгунча кечиктирдилар. Сўнг тонг отгач, сўровчини чақириб: «(Намоз) вақти ана шу иккови орасидадир», дедилар.