Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan rivoyat qilinadi: «Bir kishi toʻqson toʻqqiz jonni oʻldiribdi, soʻng: ‹Unga tavba (yoʻli) bormikan?› — deb soʻray boshlabdi. Bas, bir rohibning oldiga kelib, undan soʻrabdi. (Rohib): ‹Senga tavba yoʻq›, — debdi. Bas, u rohibni ham oʻldiribdi. Soʻng yana soʻray boshlabdi. Soʻng bir qishloqdan, unda solih qavm yashaydigan boshqa bir qishloqqa (qarab) chiqibdi. Yoʻlning bir qismida unga oʻlim yetib keldi. Shunda u koʻkragi bilan (oʻzini olgʻa) tortdi-da, soʻng oʻldi. Uning haqida rahmat farishtalari va azob farishtalari talashibdi. U solih qishloqqa undan (boshqasidan) bir qarich yaqinroq edi, bas, u oʻsha (qishloq) ahlidan (deb hisoblab) qoʻyilibdi».Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан ривоят қилинади: «Бир киши тўқсон тўққиз жонни ўлдирибди, сўнг: ‹Унга тавба (йўли) бормикан?› — деб сўрай бошлабди. Бас, бир роҳибнинг олдига келиб, ундан сўрабди. (Роҳиб): ‹Сенга тавба йўқ›, — дебди. Бас, у роҳибни ҳам ўлдирибди. Сўнг яна сўрай бошлабди. Сўнг бир қишлоқдан, унда солиҳ қавм яшайдиган бошқа бир қишлоққа (қараб) чиқибди. Йўлнинг бир қисмида унга ўлим етиб келди. Шунда у кўкраги билан (ўзини олға) тортди-да, сўнг ўлди. Унинг ҳақида раҳмат фаришталари ва азоб фаришталари талашибди. У солиҳ қишлоққа ундан (бошқасидан) бир қарич яқинроқ эди, бас, у ўша (қишлоқ) аҳлидан (деб ҳисоблаб) қўйилибди».