حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، فِي قَوْلِهِ { وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ} قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَالِي مَالِ الْيَتِيمِ الَّذِي يَقُومُ عَلَيْهِ وَيُصْلِحُهُ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning {Kim faqir boʻlsa, maʼqul (oʻlchov)da yesin} degan soʻzi haqida (Oisha): «U yetimning moliga qarab turadigan va uni isloh qiladigan vasiy haqida nozil boʻlgan: agar u muhtoj boʻlsa, undan (yetim molidan) yeyishi (mumkinligi haqida)», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг {Ким фақир бўлса, маъқул (ўлчов)да есин} деган сўзи ҳақида (Оиша): «У етимнинг молига қараб турадиган ва уни ислоҳ қиладиган васий ҳақида нозил бўлган: агар у муҳтож бўлса, ундан (етим молидан) ейиши (мумкинлиги ҳақида)», деди.