وَحَدَّثَنِي أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ جَارِيَةً، لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ يُقَالُ لَهَا مُسَيْكَةُ وَأُخْرَى يُقَالُ لَهَا أُمَيْمَةُ فَكَانَ يُكْرِهُهُمَا عَلَى الزِّنَى فَشَكَتَا ذَلِكَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ} إِلَى قَوْلِهِ { غَفُورٌ رَحِيمٌ}
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Ubay ibn Salulning Musayka ismli bir choʻrisi va Umayma ismli yana bir (choʻrisi) bor edi. U ikkovini zinoga majburlar edi. Shunda ular bundan Nabiy ﷺ ga shikoyat qildilar. Bas, Alloh: {Choʻrilaringizni zinokorlikka majburlamang} — degan oyatdan to {Magʻfiratli, Rahmlidir} — degan soʻziga qadar nozil qildi.