Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh) shunday derdi: «Namoz oʻquvchi namozni oʻqiydi, holbuki uning vaqti oʻtib ketmagan boʻladi; vaqtidan oʻtib ketgani esa uning ahli va molidan-da ulugʻroq — yoki afzalroqdir». Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Kim safarda vaqtga yetishib, namozni gʻaflat yoki unutish sababli oʻz ahliga yetib kelguncha kechiktirsa: agar ahliga vaqt ichida yetib kelgan boʻlsa, muqim (bir joyda turuvchi) namozini oʻqisin; agar vaqt oʻtib ketgach yetib kelgan boʻlsa, musofir namozini oʻqisin — chunki u faqat oʻzida boʻlgan narsani qazo qiladi». Molik aytdi: «Bu — men bizning yurtimizdagi odamlar va ilm ahlini shunga amal qilayotgan holda uchratgan ishimdir». Molik aytdi: «Shafaq — magʻribdagi (ufqdagi) qizillikdir; qizillik ketgach, xufton namozi vojib boʻladi va sen shom vaqtidan chiqasan».Яҳё ибн Саъид (раҳимаҳуллоҳ) шундай дерди: «Намоз ўқувчи намозни ўқийди, ҳолбуки унинг вақти ўтиб кетмаган бўлади; вақтидан ўтиб кетгани эса унинг аҳли ва молидан-да улуғроқ — ёки афзалроқдир». Яҳё айтди: Молик айтди: «Ким сафарда вақтга етишиб, намозни ғафлат ёки унутиш сабабли ўз аҳлига етиб келгунча кечиктирса: агар аҳлига вақт ичида етиб келган бўлса, муқим (бир жойда турувчи) намозини ўқисин; агар вақт ўтиб кетгач етиб келган бўлса, мусофир намозини ўқисин — чунки у фақат ўзида бўлган нарсани қазо қилади». Молик айтди: «Бу — мен бизнинг юртимиздаги одамлар ва илм аҳлини шунга амал қилаётган ҳолда учратган ишимдир». Молик айтди: «Шафақ — мағрибдаги (уфқдаги) қизилликдир; қизиллик кетгач, хуфтон намози вожиб бўлади ва сен шом вақтидан чиқасан».