حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْقُوبَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا السَّائِبِ، مَوْلَى هِشَامِ بْنِ زُهْرَةَ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ صَلَّى صَلاَةً لَمْ يَقْرَأْ فِيهَا بِأُمِّ الْقُرْآنِ فَهِيَ خِدَاجٌ هِيَ خِدَاجٌ هِيَ خِدَاجٌ غَيْرُ تَمَامٍ " . قَالَ فَقُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ إِنِّي أَحْيَانًا أَكُونُ وَرَاءَ الإِمَامِ قَالَ فَغَمَزَ ذِرَاعِي ثُمَّ قَالَ اقْرَأْ بِهَا فِي نَفْسِكَ يَا فَارِسِيُّ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قَسَمْتُ الصَّلاَةَ بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي نِصْفَيْنِ فَنِصْفُهَا لِي وَنِصْفُهَا لِعَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ " . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْرَءُوا يَقُولُ الْعَبْدُ {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى حَمِدَنِي عَبْدِي وَيَقُولُ الْعَبْدُ {الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ} يَقُولُ اللَّهُ أَثْنَى عَلَىَّ عَبْدِي وَيَقُولُ الْعَبْدُ {مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ} يَقُولُ اللَّهُ مَجَّدَنِي عَبْدِي يَقُولُ الْعَبْدُ {إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ} فَهَذِهِ الآيَةُ بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ يَقُولُ الْعَبْدُ {اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ } فَهَؤُلاَءِ لِعَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ " .
Hishom ibn Zuhraning ozod qilgan quli Abus-Soib (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitgan: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim bir namozni oʻqib, unda Ummul-Qurʼon (Fotiha)ni oʻqimasa, u xidojdir (nuqsonlidir), u xidojdir, u xidojdir — toʻliqsizdir›, deganlarini eshitdim». Abus-Soib aytadi: Men: «Yo Abu Hurayra, men baʼzan imom orqasida boʻlaman-ku?» dedim. U bilagimni siqib, soʻng dedi: «Uni ichingda oʻqigin, ey forsiy! Chunki men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitganman: Alloh taboraka va taolo aytdi: ‹Men namozni Oʻzim bilan bandam oʻrtasida ikkiga boʻldim — yarmi Meniki, yarmi bandamniki; bandamga esa soʻragani bordir›. Rasululloh ﷺ: ‹Oʻqinglar!› dedilar. Banda {Alhamdu lillahi robbil-olamin} desa, Alloh taboraka va taolo: ‹Bandam Menga hamd aytdi›, deydi. Banda {Ar-rohmanir-rohim} desa, Alloh: ‹Bandam Menga sano aytdi›, deydi. Banda {Maliki yavmid-din} desa, Alloh: ‹Bandam Meni ulugʻladi›, deydi. Banda {Iyyaka naʼbudu va iyyaka nastaʼin} desa, Alloh: ‹Bu oyat Mening bilan bandam oʻrtasidadir, bandamga esa soʻragani bordir›, deydi. Banda {Ihdinas-sirotal-mustaqim, sirotallaziyna anʼamta alayhim gʻayril-magʻdubi alayhim va lad-dollin} desa, Alloh: ‹Bular bandamnikidir, bandamga esa soʻragani bordir›, deydi».Ҳишом ибн Зуҳранинг озод қилган қули Абус-Соиб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитган: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким бир намозни ўқиб, унда Уммул-Қуръон (Фотиҳа)ни ўқимаса, у хидождир (нуқсонлидир), у хидождир, у хидождир — тўлиқсиздир›, деганларини эшитдим». Абус-Соиб айтади: Мен: «Ё Абу Ҳурайра, мен баъзан имом орқасида бўламан-ку?» дедим. У билагимни сиқиб, сўнг деди: «Уни ичингда ўқигин, эй форсий! Чунки мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитганман: Аллоҳ таборака ва таоло айтди: ‹Мен намозни Ўзим билан бандам ўртасида иккига бўлдим — ярми Меники, ярми бандамники; бандамга эса сўрагани бордир›. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ўқинглар!› дедилар. Банда {Алҳамду лиллаҳи роббил-оламин} деса, Аллоҳ таборака ва таоло: ‹Бандам Менга ҳамд айтди›, дейди. Банда {Ар-роҳманир-роҳим} деса, Аллоҳ: ‹Бандам Менга сано айтди›, дейди. Банда {Малики явмид-дин} деса, Аллоҳ: ‹Бандам Мени улуғлади›, дейди. Банда {Ийяка наъбуду ва ийяка настаъин} деса, Аллоҳ: ‹Бу оят Менинг билан бандам ўртасидадир, бандамга эса сўрагани бордир›, дейди. Банда {Иҳдинас-сиротал-мустақим, сироталлазийна анъамта алайҳим ғайрил-мағдуби алайҳим ва лад-доллин} деса, Аллоҳ: ‹Булар бандамникидир, бандамга эса сўрагани бордир›, дейди».