وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَا بَالُ رِجَالٍ يَنْحَلُونَ أَبْنَاءَهُمْ نُحْلاً ثُمَّ يُمْسِكُونَهَا فَإِنْ مَاتَ ابْنُ أَحَدِهِمْ قَالَ مَالِي بِيَدِي لَمْ أُعْطِهِ أَحَدًا . وَإِنْ مَاتَ هُوَ قَالَ هُوَ لاِبْنِي قَدْ كُنْتُ أَعْطَيْتُهُ إِيَّاهُ . مَنْ نَحَلَ نِحْلَةً فَلَمْ يَحُزْهَا الَّذِي نُحِلَهَا - حَتَّى يَكُونَ إِنْ مَاتَ لِوَرَثَتِهِ - فَهِيَ بَاطِلٌ .
Molik menga Ibn Shihobdan, u Urva ibn az-Zubayrdan, u Abdurahmon ibn Abd al-Qoriydan rivoyat qilishicha, Umar ibn al-Xattob: «Ayrim kishilarga nima boʻlib, oʻgʻillariga biror narsa inʼom qiladilar-da, soʻng uni oʻzlarida ushlab turadilar? Agar oʻgʻli oʻlib qolsa: ‹Molim oʻz qoʻlimda, uni hech kimga bermaganman›, deydi. Agar oʻzi oʻlsa: ‹U oʻgʻlimniki, men uni unga bergan edim›, deydi. Kim bir narsani inʼom qilsa-yu, uni inʼom qilingan kishi (oʻz qoʻliga) olib olmasa — hatto (inʼom qiluvchi) oʻlsa, u vorislariga (qoladigan) boʻlsa — u (inʼom) botildir (behuda)», dedi.Молик менга Ибн Шиҳобдан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Абдураҳмон ибн Абд ал-Қорийдан ривоят қилишича, Умар ибн ал-Хаттоб: «Айрим кишиларга нима бўлиб, ўғилларига бирор нарса инъом қиладилар-да, сўнг уни ўзларида ушлаб турадилар? Агар ўғли ўлиб қолса: ‹Молим ўз қўлимда, уни ҳеч кимга бермаганман›, дейди. Агар ўзи ўлса: ‹У ўғлимники, мен уни унга берган эдим›, дейди. Ким бир нарсани инъом қилса-ю, уни инъом қилинган киши (ўз қўлига) олиб олмаса — ҳатто (инъом қилувчи) ўлса, у ворисларига (қоладиган) бўлса — у (инъом) ботилдир (беҳуда)», деди.