وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ، يَقُولُ كَانَتْ ضَوَالُّ الإِبِلِ فِي زَمَانِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ إِبِلاً مُؤَبَّلَةً تَنَاتَجُ لاَ يَمَسُّهَا أَحَدٌ حَتَّى إِذَا كَانَ زَمَانُ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ أَمَرَ بِتَعْرِيفِهَا ثُمَّ تُبَاعُ فَإِذَا جَاءَ صَاحِبُهَا أُعْطِيَ ثَمَنَهَا .
Molik menga rivoyat qilishicha, u Ibn Shihobning shunday deganini eshitdi: «Umar ibn al-Xattob zamonida yoʻqolgan tuyalar (choʻlga) qoʻyib yuborilgan, oʻz-oʻzidan koʻpayib boradigan tuyalar boʻlib, ularga hech kim tegmasdi. Usmon ibn Affon zamoni kelganda esa u ularni eʼlon qilib, soʻng sotishga buyurdi. Egasi kelsa, unga (tuyaning) puli beriladi».Молик менга ривоят қилишича, у Ибн Шиҳобнинг шундай деганини эшитди: «Умар ибн ал-Хаттоб замонида йўқолган туялар (чўлга) қўйиб юборилган, ўз-ўзидан кўпайиб борадиган туялар бўлиб, уларга ҳеч ким тегмасди. Усмон ибн Аффон замони келганда эса у уларни эълон қилиб, сўнг сотишга буюрди. Эгаси келса, унга (туянинг) пули берилади».