وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَبُوهُ، أَنَّهُ كَانَ جَالِسًا عِنْدَ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ فَاخْتَصَمَ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْ جُهَيْنَةَ وَنَفَرٌ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ وَكَانَتِ امْرَأَةٌ مِنْ جُهَيْنَةَ عِنْدَ رَجُلٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ بْنُ كُلَيْبٍ فَمَاتَتِ الْمَرْأَةُ وَتَرَكَتْ مَالاً وَمَوَالِيَ فَوَرِثَهَا ابْنُهَا وَزَوْجُهَا ثُمَّ مَاتَ ابْنُهَا فَقَالَ وَرَثَتُهُ لَنَا وَلاَءُ الْمَوَالِي قَدْ كَانَ ابْنُهَا أَحْرَزَهُ فَقَالَ الْجُهَنِيُّونَ لَيْسَ كَذَلِكَ إِنَّمَا هُمْ مَوَالِي صَاحِبَتِنَا فَإِذَا مَاتَ وَلَدُهَا فَلَنَا وَلاَؤُهُمْ وَنَحْنُ نَرِثُهُمْ فَقَضَى أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ لِلْجُهَنِيِّينَ بِوَلاَءِ الْمَوَالِي .
Molik menga Abdulloh ibn Abu Bakr ibn Hazmdan (rivoyat qildi): Unga otasi xabar berishicha, u Abon ibn Usmonning huzurida oʻtirgan edi, uning oldiga Juhayna qabilasidan boʻlgan bir necha kishi bilan Banu Horis ibn al-Xazrajdan boʻlgan bir necha kishi daʼvolashib keldilar. Juhaynadan boʻlgan bir ayol Banu Horis ibn al-Xazrajdan Ibrohim ibn Kulayb deb atalgan bir kishining nikohida edi. Ayol vafot etib, moli va mavoliylarini (ozod qilgan qullarini) qoldirdi. Unga oʻgʻli va eri meros boʻlishdi. Soʻng oʻgʻli vafot etdi. Shunda uning (oʻgʻlining) vorislari: «Mavoliylarning valosi bizga tegishli, chunki uni oʻgʻli qoʻlga kiritgan edi», dedilar. Juhaynaliklar esa: «Bunday emas, ular bizning sohibamizning (ayolning) mavoliylaridir; uning farzandi vafot etganda, ularning valosi bizga tegishli boʻladi va biz ularga meros boʻlamiz», dedilar. Shunda Abon ibn Usmon mavoliylarning valosini juhaynaliklar foydasiga hukm qildi.Молик менга Абдуллоҳ ибн Абу Бакр ибн Ҳазмдан (ривоят қилди): Унга отаси хабар беришича, у Абон ибн Усмоннинг ҳузурида ўтирган эди, унинг олдига Жуҳайна қабиласидан бўлган бир неча киши билан Бану Ҳорис ибн ал-Хазраждан бўлган бир неча киши даъволашиб келдилар. Жуҳайнадан бўлган бир аёл Бану Ҳорис ибн ал-Хазраждан Иброҳим ибн Кулайб деб аталган бир кишининг никоҳида эди. Аёл вафот этиб, моли ва маволийларини (озод қилган қулларини) қолдирди. Унга ўғли ва эри мерос бўлишди. Сўнг ўғли вафот этди. Шунда унинг (ўғлининг) ворислари: «Маволийларнинг валоси бизга тегишли, чунки уни ўғли қўлга киритган эди», дедилар. Жуҳайналиклар эса: «Бундай эмас, улар бизнинг соҳибамизнинг (аёлнинг) маволийларидир; унинг фарзанди вафот этганда, уларнинг валоси бизга тегишли бўлади ва биз уларга мерос бўламиз», дедилар. Шунда Абон ибн Усмон маволийларнинг валосини жуҳайналиклар фойдасига ҳукм қилди.