Muhammad ibn Abdurrahmon ibn Saʼd ibn Zurora (rahimahulloh)ga yetib kelishicha, Nabiy ﷺning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho) oʻziga sehr qilgan bir choʻrisini oʻldirtirdi — u (choʻri) mudabbara (egasi vafotidan soʻng ozod boʻladigan) edi. Hafsa (uni oʻldirishga) buyurdi, u oʻldirildi. Molik aytdi: «Sehr qiladigan, buni oʻzidan boshqa birov unga qilib bermagan sehrgar — Alloh tabaraka va taolo Kitobida: {Batahqiq, ular uni (sehrni) sotib olgan kishiga oxiratda hech qanday nasiba yoʻqligini bilar edilar} (Baqara 102) — deb (sifatlagan) kishi kabidir. Shuning uchun men buni oʻzi (shaxsan) qilgan boʻlsa, oʻldirilishi (kerak) deb bilaman».Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн Саъд ибн Зурора (раҳимаҳуллоҳ)га етиб келишича, Набий ﷺнинг завжалари Ҳафса (розияллоҳу анҳо) ўзига сеҳр қилган бир чўрисини ўлдиртирди — у (чўри) мудаббара (эгаси вафотидан сўнг озод бўладиган) эди. Ҳафса (уни ўлдиришга) буюрди, у ўлдирилди. Молик айтди: «Сеҳр қиладиган, буни ўзидан бошқа биров унга қилиб бермаган сеҳргар — Аллоҳ табарака ва таоло Китобида: {Батаҳқиқ, улар уни (сеҳрни) сотиб олган кишига охиратда ҳеч қандай насиба йўқлигини билар эдилар} (Бақара 102) — деб (сифатлаган) киши кабидир. Шунинг учун мен буни ўзи (шахсан) қилган бўлса, ўлдирилиши (керак) деб биламан».