وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّهُ كَانَ يُقَالُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ كُلَّ شَىْءٍ كَمَا يَنْبَغِي الَّذِي لاَ يَعْجَلُ شَىْءٌ أَنَاهُ وَقَدَّرَهُ حَسْبِيَ اللَّهُ وَكَفَى سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ دَعَا لَيْسَ وَرَاءَ اللَّهِ مَرْمَى .
Molikka yetib kelishicha, shunday deyilar edi: «Har bir narsani kerakli (loyiq) tarzda yaratgan Allohga hamd boʻlsin! U (Zot)ki, hech narsa U (belgilagan) muddat va taqdirni (oldiga) shoshiltira olmas. Alloh menga yetarli va kifoya. Alloh duo qilgan kishini eshitadi. Allohdan oʻzga (intiladigan) manzil yoʻq».Моликка етиб келишича, шундай дейилар эди: «Ҳар бир нарсани керакли (лойиқ) тарзда яратган Аллоҳга ҳамд бўлсин! У (Зот)ки, ҳеч нарса У (белгилаган) муддат ва тақдирни (олдига) шошилтира олмас. Аллоҳ менга етарли ва кифоя. Аллоҳ дуо қилган кишини эшитади. Аллоҳдан ўзга (интиладиган) манзил йўқ».