وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، أَنَّهُ قَالَ رَأَى عَامِرُ بْنُ رَبِيعَةَ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ يَغْتَسِلُ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ وَلاَ جِلْدَ مُخْبَأَةٍ . فَلُبِطَ سَهْلٌ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ وَاللَّهِ مَا يَرْفَعُ رَأْسَهُ . فَقَالَ " هَلْ تَتَّهِمُونَ لَهُ أَحَدًا " قَالُوا نَتَّهِمُ عَامِرَ بْنَ رَبِيعَةَ . قَالَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامِرًا فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ وَقَالَ " عَلاَمَ يَقْتُلُ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ أَلاَّ بَرَّكْتَ اغْتَسِلْ لَهُ " . فَغَسَلَ عَامِرٌ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ وَمِرْفَقَيْهِ وَرُكْبَتَيْهِ وَأَطْرَافَ رِجْلَيْهِ وَدَاخِلَةَ إِزَارِهِ فِي قَدَحٍ ثُمَّ صُبَّ عَلَيْهِ فَرَاحَ سَهْلٌ مَعَ النَّاسِ لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ .
Abu Umama ibn Sahl ibn Hunayf (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Omir ibn Rabia (roziyallohu anhu) Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu)ni gʻusl qilayotganini koʻrib: ‹Men bugungidek (teri) koʻrmaganman, hatto (uydan chiqmagan) pardali qizning terisini ham›, dedi. Shunda Sahl (yiqilib) yerga quladi. Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: ‹Yo Rasululloh, Sahl ibn Hunayfga (biror yordamingiz boʻladimi)? Allohga qasamki, u boshini koʻtara olmayapti›, deyildi. U zot: ‹Uning (bu holi) uchun birortasini gumon qilyapsizlarmi?› dedilar. Ular: ‹Omir ibn Rabiani gumon qilyapmiz›, deyishdi». (Roviy) aytdi: «Shunda Rasululloh ﷺ Omirni chaqirib, unga gʻazablandilar va: ‹Nega biringiz birodarini oʻldiradi?! Nega baraka tilamading (‹taborakalloh› demading)?! Uning uchun gʻusl (suvi tayyorlab) ol›, dedilar. Omir bir idishga yuzini, ikki qoʻlini, ikki tirsagini, ikki tizzasini, oyoqlari uchini va izorining ich (tomonini) yuvdi, soʻng u (suv) uning (Sahlning) ustidan quyildi. Shunda Sahl odamlar bilan (birga) hech bir kasalligi qolmagan holda yoʻlga chiqdi».Абу Умама ибн Саҳл ибн Ҳунайф (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у деди: «Омир ибн Рабиа (розияллоҳу анҳу) Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)ни ғусл қилаётганини кўриб: ‹Мен бугунгидек (тери) кўрмаганман, ҳатто (уйдан чиқмаган) пардали қизнинг терисини ҳам›, деди. Шунда Саҳл (йиқилиб) ерга қулади. Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ, Саҳл ибн Ҳунайфга (бирор ёрдамингиз бўладими)? Аллоҳга қасамки, у бошини кўтара олмаяпти›, дейилди. У зот: ‹Унинг (бу ҳоли) учун бирортасини гумон қиляпсизларми?› дедилар. Улар: ‹Омир ибн Рабиани гумон қиляпмиз›, дейишди». (Ровий) айтди: «Шунда Расулуллоҳ ﷺ Омирни чақириб, унга ғазабландилар ва: ‹Нега бирингиз биродарини ўлдиради?! Нега барака тиламадинг (‹таборакаллоҳ› демадинг)?! Унинг учун ғусл (суви тайёрлаб) ол›, дедилар. Омир бир идишга юзини, икки қўлини, икки тирсагини, икки тиззасини, оёқлари учини ва изорининг ич (томонини) ювди, сўнг у (сув) унинг (Саҳлнинг) устидан қуйилди. Шунда Саҳл одамлар билан (бирга) ҳеч бир касаллиги қолмаган ҳолда йўлга чиқди».