وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ، يَقُولُ اغْتَسَلَ أَبِي سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ بِالْخَرَّارِ فَنَزَعَ جُبَّةً كَانَتْ عَلَيْهِ وَعَامِرُ بْنُ رَبِيعَةَ يَنْظُرُ قَالَ وَكَانَ سَهْلٌ رَجُلاً أَبْيَضَ حَسَنَ الْجِلْدِ - قَالَ - فَقَالَ لَهُ عَامِرُ بْنُ رَبِيعَةَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ وَلاَ جِلْدَ عَذْرَاءَ ‏.‏ قَالَ فَوُعِكَ سَهْلٌ مَكَانَهُ وَاشْتَدَّ وَعْكُهُ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُخْبِرَ أَنَّ سَهْلاً وُعِكَ وَأَنَّهُ غَيْرُ رَائِحٍ مَعَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ سَهْلٌ بِالَّذِي كَانَ مِنْ شَأْنِ عَامِرٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ عَلاَمَ يَقْتُلُ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ أَلاَّ بَرَّكْتَ إِنَّ الْعَيْنَ حَقٌّ تَوَضَّأْ لَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَتَوَضَّأَ لَهُ عَامِرٌ فَرَاحَ سَهْلٌ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ ‏.‏

Muhammad ibn Abu Umama ibn Sahl ibn Hunayf otasidan eshitdiki, u shunday der edi: «Otam Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu) al-Xarror (degan joy)da gʻusl qildi va egnidagi jubbani yechdi, Omir ibn Rabia (roziyallohu anhu) esa (unga) qarab turardi». (Roviy) aytdi: «Sahl oq tanli, terisi chiroyli kishi edi». (Roviy davom etib) aytdi: «Omir ibn Rabia unga: ‹Men bugungidek (teri) koʻrmaganman, hatto qiz (bokira)ning terisini ham›, dedi. Shu zahoti Sahl (oʻsha joyda) isitmalab qoldi va isitmasi kuchaydi. Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: ‹Sahl isitmalab qoldi va u Siz bilan (birga) yura olmaydi, yo Rasululloh›, deb xabar berildi. Rasululloh ﷺ uning oldiga keldilar. Sahl u zotga Omir (bilan) boʻlgan voqeani aytib berdi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Nega biringiz birodarini oʻldiradi?! Nega baraka tilamading (‹taborakalloh› demading)?! Koʻz (tegishi) — haqdir. Uning uchun tahorat ol›, dedilar. Shunda Omir uning uchun tahorat oldi va Sahl Rasululloh ﷺ bilan (birga) hech bir kasalligi qolmagan holda yoʻlga chiqdi».Муҳаммад ибн Абу Умама ибн Саҳл ибн Ҳунайф отасидан эшитдики, у шундай дер эди: «Отам Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу) ал-Харрор (деган жой)да ғусл қилди ва эгнидаги жуббани ечди, Омир ибн Рабиа (розияллоҳу анҳу) эса (унга) қараб турарди». (Ровий) айтди: «Саҳл оқ танли, териси чиройли киши эди». (Ровий давом этиб) айтди: «Омир ибн Рабиа унга: ‹Мен бугунгидек (тери) кўрмаганман, ҳатто қиз (бокира)нинг терисини ҳам›, деди. Шу заҳоти Саҳл (ўша жойда) иситмалаб қолди ва иситмаси кучайди. Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: ‹Саҳл иситмалаб қолди ва у Сиз билан (бирга) юра олмайди, ё Расулуллоҳ›, деб хабар берилди. Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига келдилар. Саҳл у зотга Омир (билан) бўлган воқеани айтиб берди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Нега бирингиз биродарини ўлдиради?! Нега барака тиламадинг (‹таборакаллоҳ› демадинг)?! Кўз (тегиши) — ҳақдир. Унинг учун таҳорат ол›, дедилар. Шунда Омир унинг учун таҳорат олди ва Саҳл Расулуллоҳ ﷺ билан (бирга) ҳеч бир касаллиги қолмаган ҳолда йўлга чиқди».

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، أَنَّهُ قَالَ رَأَى عَامِرُ بْنُ رَبِيعَةَ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ يَغْتَسِلُ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ وَلاَ جِلْدَ مُخْبَأَةٍ ‏.‏ فَلُبِطَ سَهْلٌ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ وَاللَّهِ مَا يَرْفَعُ رَأْسَهُ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ هَلْ تَتَّهِمُونَ لَهُ أَحَدًا ‏"‏ قَالُوا نَتَّهِمُ عَامِرَ بْنَ رَبِيعَةَ ‏.‏ قَالَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامِرًا فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ وَقَالَ ‏"‏ عَلاَمَ يَقْتُلُ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ أَلاَّ بَرَّكْتَ اغْتَسِلْ لَهُ ‏"‏ ‏.‏ فَغَسَلَ عَامِرٌ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ وَمِرْفَقَيْهِ وَرُكْبَتَيْهِ وَأَطْرَافَ رِجْلَيْهِ وَدَاخِلَةَ إِزَارِهِ فِي قَدَحٍ ثُمَّ صُبَّ عَلَيْهِ فَرَاحَ سَهْلٌ مَعَ النَّاسِ لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ ‏.‏

Abu Umama ibn Sahl ibn Hunayf (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Omir ibn Rabia (roziyallohu anhu) Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu)ni gʻusl qilayotganini koʻrib: ‹Men bugungidek (teri) koʻrmaganman, hatto (uydan chiqmagan) pardali qizning terisini ham›, dedi. Shunda Sahl (yiqilib) yerga quladi. Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib: ‹Yo Rasululloh, Sahl ibn Hunayfga (biror yordamingiz boʻladimi)? Allohga qasamki, u boshini koʻtara olmayapti›, deyildi. U zot: ‹Uning (bu holi) uchun birortasini gumon qilyapsizlarmi?› dedilar. Ular: ‹Omir ibn Rabiani gumon qilyapmiz›, deyishdi». (Roviy) aytdi: «Shunda Rasululloh ﷺ Omirni chaqirib, unga gʻazablandilar va: ‹Nega biringiz birodarini oʻldiradi?! Nega baraka tilamading (‹taborakalloh› demading)?! Uning uchun gʻusl (suvi tayyorlab) ol›, dedilar. Omir bir idishga yuzini, ikki qoʻlini, ikki tirsagini, ikki tizzasini, oyoqlari uchini va izorining ich (tomonini) yuvdi, soʻng u (suv) uning (Sahlning) ustidan quyildi. Shunda Sahl odamlar bilan (birga) hech bir kasalligi qolmagan holda yoʻlga chiqdi».Абу Умама ибн Саҳл ибн Ҳунайф (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у деди: «Омир ибн Рабиа (розияллоҳу анҳу) Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)ни ғусл қилаётганини кўриб: ‹Мен бугунгидек (тери) кўрмаганман, ҳатто (уйдан чиқмаган) пардали қизнинг терисини ҳам›, деди. Шунда Саҳл (йиқилиб) ерга қулади. Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ, Саҳл ибн Ҳунайфга (бирор ёрдамингиз бўладими)? Аллоҳга қасамки, у бошини кўтара олмаяпти›, дейилди. У зот: ‹Унинг (бу ҳоли) учун бирортасини гумон қиляпсизларми?› дедилар. Улар: ‹Омир ибн Рабиани гумон қиляпмиз›, дейишди». (Ровий) айтди: «Шунда Расулуллоҳ ﷺ Омирни чақириб, унга ғазабландилар ва: ‹Нега бирингиз биродарини ўлдиради?! Нега барака тиламадинг (‹таборакаллоҳ› демадинг)?! Унинг учун ғусл (суви тайёрлаб) ол›, дедилар. Омир бир идишга юзини, икки қўлини, икки тирсагини, икки тиззасини, оёқлари учини ва изорининг ич (томонини) ювди, сўнг у (сув) унинг (Саҳлнинг) устидан қуйилди. Шунда Саҳл одамлар билан (бирга) ҳеч бир касаллиги қолмаган ҳолда йўлга чиқди».

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ قَيْسٍ الْمَكِّيِّ، أَنَّهُ قَالَ دُخِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِابْنَىْ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لِحَاضِنَتِهِمَا ‏"‏ مَا لِي أَرَاهُمَا ضَارِعَيْنِ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَتْ حَاضِنَتُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ تَسْرَعُ إِلَيْهِمَا الْعَيْنُ وَلَمْ يَمْنَعْنَا أَنْ نَسْتَرْقِيَ لَهُمَا إِلاَّ أَنَّا لاَ نَدْرِي مَا يُوَافِقُكَ مِنْ ذَلِكَ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اسْتَرْقُوا لَهُمَا فَإِنَّهُ لَوْ سَبَقَ شَىْءٌ الْقَدَرَ لَسَبَقَتْهُ الْعَيْنُ ‏"‏ ‏.‏

Humayd ibn Qays al-Makkiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Rasululloh ﷺning oldilariga Jaʼfar ibn Abu Tolibning ikki oʻgʻli olib kirildi. U zot ularning enagasiga: ‹Nega men bularni ozib ketgan koʻryapman?› dedilar. Enagasi: ‹Yo Rasululloh, ularga koʻz tez tegadi. Bizni ularga duoxonlik (ruqya) qilishdan faqat Sizga bu (borada) nima maʼqul boʻlishini bilmaganimizgina toʻsib turibdi›, dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Ularga ruqya (duoxonlik) qilinglar, chunki agar biror narsa qadardan oʻzib keta oladigan boʻlganida, koʻz (tegishi) undan oʻzib ketardi›, dedilar».Ҳумайд ибн Қайс ал-Маккий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у деди: «Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига Жаъфар ибн Абу Толибнинг икки ўғли олиб кирилди. У зот уларнинг энагасига: ‹Нега мен буларни озиб кетган кўряпман?› дедилар. Энагаси: ‹Ё Расулуллоҳ, уларга кўз тез тегади. Бизни уларга дуохонлик (руқя) қилишдан фақат Сизга бу (борада) нима маъқул бўлишини билмаганимизгина тўсиб турибди›, деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Уларга руқя (дуохонлик) қилинглар, чунки агар бирор нарса қадардан ўзиб кета оладиган бўлганида, кўз (тегиши) ундан ўзиб кетарди›, дедилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، حَدَّثَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ بَيْتَ أُمِّ سَلَمَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَفِي الْبَيْتِ صَبِيٌّ يَبْكِي فَذَكَرُوا لَهُ أَنَّ بِهِ الْعَيْنَ - قَالَ عُرْوَةُ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ

Urva ibn Zubayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ Nabiy ﷺning zavjalari Umm Salama (roziyallohu anho)ning uyiga kirdilar. Uyda bir bola yigʻlab turgan edi. U zotga bu (bola)da koʻz (tegishi) borligini aytishdi. Urva aytdi: Shunda Rasululloh ﷺ: «Nega uni koʻz(dan asrash) uchun ruqya (duoxonlik) qiladigan birortasini topmaysizlar?» dedilar.Урва ибн Зубайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ Набий ﷺнинг завжалари Умм Салама (розияллоҳу анҳо)нинг уйига кирдилар. Уйда бир бола йиғлаб турган эди. У зотга бу (бола)да кўз (тегиши) борлигини айтишди. Урва айтди: Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Нега уни кўз(дан асраш) учун руқя (дуохонлик) қиладиган бирортасини топмайсизлар?» дедилар.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا مَرِضَ الْعَبْدُ بَعَثَ اللَّهُ تَعَالَى إِلَيْهِ مَلَكَيْنِ فَقَالَ انْظُرَا مَاذَا يَقُولُ لِعُوَّادِهِ ‏.‏ فَإِنْ هُوَ - إِذَا جَاءُوهُ - حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ رَفَعَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ - وَهُوَ أَعْلَمُ - فَيَقُولُ لِعَبْدِي عَلَىَّ إِنْ تَوَفَّيْتُهُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّةَ وَإِنْ أَنَا شَفَيْتُهُ أَنْ أُبْدِلَ لَهُ لَحْمًا خَيْرًا مِنْ لَحْمِهِ وَدَمًا خَيْرًا مِنْ دَمِهِ وَأَنْ أُكَفِّرَ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ ‏"‏ ‏.‏

Ato ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Banda kasal boʻlganida, Alloh taolo uning oldiga ikki farishtani yuborib: ‹Qaranglar-chi, u oʻzini koʻrgani kelganlarga nima deydi?› deydi. Agar u — (kishilar) uning oldiga kelganida — Allohga hamd aytib, Uni ulugʻlasa, ular buni Alloh azza va jallaga koʻtaradilar — Alloh (esa) yaxshi biluvchidir. Shunda U: ‹Bandam uchun Mening zimmamda (shu bor)ki, agar uni vafot ettirsam — uni jannatga kiritishim, agar unga shifo bersam — unga oʻz goʻshtidan yaxshiroq goʻsht, oʻz qonidan yaxshiroq qon almashtirib berishim va uning yomonliklarini oʻchirishimdir›, deydi», dedilar.Ато ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Банда касал бўлганида, Аллоҳ таоло унинг олдига икки фариштани юбориб: ‹Қаранглар-чи, у ўзини кўргани келганларга нима дейди?› дейди. Агар у — (кишилар) унинг олдига келганида — Аллоҳга ҳамд айтиб, Уни улуғласа, улар буни Аллоҳ азза ва жаллага кўтарадилар — Аллоҳ (эса) яхши билувчидир. Шунда У: ‹Бандам учун Менинг зиммамда (шу бор)ки, агар уни вафот эттирсам — уни жаннатга киритишим, агар унга шифо берсам — унга ўз гўштидан яхшироқ гўшт, ўз қонидан яхшироқ қон алмаштириб беришим ва унинг ёмонликларини ўчиришимдир›, дейди», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ لاَ يُصِيبُ الْمُؤْمِنَ مِنْ مُصِيبَةٍ حَتَّى الشَّوْكَةُ إِلاَّ قُصَّ بِهَا أَوْ كُفِّرَ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ ‏"‏ ‏.‏ لاَ يَدْرِي يَزِيدُ أَيَّهُمَا قَالَ عُرْوَةُ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Moʻminga biror musibat — hatto tikan (sanchilishi) ham — yetmaydiki, u bilan uning xatolaridan (bir qismi) qirqilmasin (yoki oʻchirilmasin)», dedilar. Yazid Urva ikkisidan qay birini (‹qirqilsin› yoki ‹oʻchirilsin› deb) aytganini bilmaydi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мўминга бирор мусибат — ҳатто тикан (санчилиши) ҳам — етмайдики, у билан унинг хатоларидан (бир қисми) қирқилмасин (ёки ўчирилмасин)», дедилар. Язид Урва иккисидан қай бирини (‹қирқилсин› ёки ‹ўчирилсин› деб) айтганини билмайди.

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحُبَابِ، سَعِيدَ بْنَ يَسَارٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُصِبْ مِنْهُ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh kimga yaxshilikni istasa, unga (musibat) yetkazadi (imtihon qiladi)», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ кимга яхшиликни истаса, унга (мусибат) етказади (имтиҳон қилади)», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَهُ الْمَوْتُ فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَجُلٌ هَنِيئًا لَهُ مَاتَ وَلَمْ يُبْتَلَ بِمَرَضٍ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ وَيْحَكَ وَمَا يُدْرِيكَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ ابْتَلاَهُ بِمَرَضٍ يُكَفِّرُ بِهِ مِنْ سَيِّئَاتِهِ ‏"‏ ‏.‏

Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ zamonlarida bir kishiga oʻlim keldi (vafot etdi). Shunda bir kishi: «Unga muborak boʻlsin, u kasallik bilan sinalmay vafot etdi», dedi. Rasululloh ﷺ: «Voy senga, sen nimani ham bilarding?! Agar Alloh uni kasallik bilan sinaganida, u bilan uning yomonliklarini oʻchirar edi», dedilar.Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ замонларида бир кишига ўлим келди (вафот этди). Шунда бир киши: «Унга муборак бўлсин, у касаллик билан синалмай вафот этди», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Вой сенга, сен нимани ҳам билардинг?! Агар Аллоҳ уни касаллик билан синаганида, у билан унинг ёмонликларини ўчирар эди», дедилар.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ السَّلَمِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ نَافِعَ بْنَ جُبَيْرٍ أَخْبَرَهُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي الْعَاصِ، أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ عُثْمَانُ وَبِي وَجَعٌ قَدْ كَادَ يُهْلِكُنِي ‏.‏ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ امْسَحْهُ بِيَمِينِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَقُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَقُدْرَتِهِ مِنْ شَرِّ مَا أَجِدُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ ذَلِكَ فَأَذْهَبَ اللَّهُ مَا كَانَ بِي فَلَمْ أَزَلْ آمُرُ بِهَا أَهْلِي وَغَيْرَهُمْ ‏.‏

Usmon ibn Abul-Os (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺning huzurlariga keldi. Usmon dedi: «Menda meni halok qilay degan ogʻriq bor edi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Uni oʻng qoʻling bilan yetti marta siypala va: Men topayotgan narsaning yomonligidan Allohning izzati va qudrati ila panoh tilayman, deb ayt›, dedilar. Men buni qildim, Alloh azza va jalla mendagi narsani ketkazdi. Men hamisha buni oilamga va boshqalarga buyurib keldim.»Усмон ибн Абул-Ос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Набий ﷺнинг ҳузурларига келди. Усмон деди: «Менда мени ҳалок қилай деган оғриқ бор эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Уни ўнг қўлинг билан етти марта сийпала ва: Мен топаётган нарсанинг ёмонлигидан Аллоҳнинг иззати ва қудрати ила паноҳ тилайман, деб айт›, дедилар. Мен буни қилдим, Аллоҳ азза ва жалла мендаги нарсани кетказди. Мен ҳамиша буни оиламга ва бошқаларга буюриб келдим.»

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى يَقْرَأُ عَلَى نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفِثُ ‏.‏ قَالَتْ فَلَمَّا اشْتَدَّ وَجَعُهُ كُنْتُ أَنَا أَقْرَأُ عَلَيْهِ وَأَمْسَحُ عَلَيْهِ بِيَمِينِهِ رَجَاءَ بَرَكَتِهَا ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ kasal boʻlib qolganlarida oʻzlariga muavvizatlarni (Falaq va Nos suralarini) oʻqib, dam solardilar. U (Oisha) aytdi: «Ogʻriqlari kuchayganida, men u zotga (oʻsha suralarni) oʻqib, barakasini umid qilib, u zotni oʻng qoʻllari bilan silar edim».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ касал бўлиб қолганларида ўзларига муаввизатларни (Фалақ ва Нос сураларини) ўқиб, дам солардилар. У (Оиша) айтди: «Оғриқлари кучайганида, мен у зотга (ўша сураларни) ўқиб, баракасини умид қилиб, у зотни ўнг қўллари билан силар эдим».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ، دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ وَهِيَ تَشْتَكِي وَيَهُودِيَّةٌ تَرْقِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ ارْقِيهَا بِكِتَابِ اللَّهِ ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh)dan rivoyat qilinishicha, Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu) Oisha (roziyallohu anho)ning oldiga kirdi — u (Oisha) kasal edi, bir yahudiy ayol unga ruqya (duoxonlik) qilayotgan edi. Abu Bakr: «Unga Allohning Kitobi (Qurʼon) bilan ruqya qilgin», dedi.Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳаллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу) Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг олдига кирди — у (Оиша) касал эди, бир яҳудий аёл унга руқя (дуохонлик) қилаётган эди. Абу Бакр: «Унга Аллоҳнинг Китоби (Қуръон) билан руқя қилгин», деди.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، أَنَّ رَجُلاً، فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَصَابَهُ جُرْحٌ فَاحْتَقَنَ الْجُرْحُ الدَّمَ وَأَنَّ الرَّجُلَ دَعَا رَجُلَيْنِ مِنْ بَنِي أَنْمَارٍ فَنَظَرَا إِلَيْهِ فَزَعَمَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُمَا ‏"‏ أَيُّكُمَا أَطَبُّ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالاَ أَوَ فِي الطِّبِّ خَيْرٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَزَعَمَ زَيْدٌ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ أَنْزَلَ الدَّوَاءَ الَّذِي أَنْزَلَ الأَدْوَاءَ ‏"‏ ‏.‏

Zayd ibn Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ zamonlarida bir kishi yaralanib, yarada qon toʻxtab (ivib) qoldi. U kishi Banu Anmor (qabilasi)dan ikki kishini chaqirdi. Ular (yaraga) qarashdi. (Zaydning) daʼvo qilishicha, Rasululloh ﷺ ularga: «Ikkovingizdan qaysingiz mohirroq tabib (davolovchi)siz?» dedilar. Ular: «Tabobatda (dori-darmonda) biror yaxshilik bormi, yo Rasululloh?» deyishdi. Zaydning daʼvo qilishicha, Rasululloh ﷺ: «Dardlarni nozil qilgan Zot davoni ham nozil qilgan», dedilar.Зайд ибн Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ замонларида бир киши яраланиб, ярада қон тўхтаб (ивиб) қолди. У киши Бану Анмор (қабиласи)дан икки кишини чақирди. Улар (ярага) қарашди. (Зайднинг) даъво қилишича, Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Икковингиздан қайсингиз моҳирроқ табиб (даволовчи)сиз?» дедилар. Улар: «Табобатда (дори-дармонда) бирор яхшилик борми, ё Расулуллоҳ?» дейишди. Зайднинг даъво қилишича, Расулуллоҳ ﷺ: «Дардларни нозил қилган Зот давони ҳам нозил қилган», дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ سَعْدَ بْنَ زُرَارَةَ، اكْتَوَى فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الذُّبَحَةِ فَمَاتَ ‏.‏

Yahyo ibn Said (rahimahulloh) aytdi: Menga yetib kelishicha, Saʼd ibn Zuroro Rasululloh ﷺ zamonlarida tomoq ogʻrigʻi (xanoq) sababli oʻzini dogʻlab (kuydirib davolab), (shu sabab) vafot etdi.Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Менга етиб келишича, Саъд ибн Зуроро Расулуллоҳ ﷺ замонларида томоқ оғриғи (ханоқ) сабабли ўзини доғлаб (куйдириб даволаб), (шу сабаб) вафот этди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، اكْتَوَى مِنَ اللَّقْوَةِ وَرُقِيَ مِنَ الْعَقْرَبِ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shol (laqva — yuz falaji) sababli oʻzini dogʻlagan (kuydirib davolagan) va chayon (chaqishi)dan ruqya (duoxonlik) qildirgan.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шол (лақва — юз фалажи) сабабли ўзини доғлаган (куйдириб даволаган) ва чаён (чақиши)дан руқя (дуохонлик) қилдирган.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ الْمُنْذِرِ، أَنَّ أَسْمَاءَ بِنْتَ أَبِي بَكْرٍ، كَانَتْ إِذَا أُتِيَتْ بِالْمَرْأَةِ وَقَدْ حُمَّتْ تَدْعُو لَهَا أَخَذَتِ الْمَاءَ فَصَبَّتْهُ بَيْنَهَا وَبَيْنَ جَيْبِهَا وَقَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَأْمُرُنَا أَنْ نُبْرِدَهَا بِالْمَاءِ ‏.‏

Fotima bint al-Munzir (rahimahalloh)dan rivoyat qilinishicha, Asmo bint Abu Bakr (roziyallohu anhumo)ning oldiga isitmalagan bir ayol keltirilsa, u (Asmo) unga duo qilar, suv olib, uni oʻsha (ayol) bilan uning yoqasi orasiga quyar va: «Rasululloh ﷺ bizni uni (isitmani) suv bilan sovitishga buyurar edilar», der edi.Фотима бинт ал-Мунзир (раҳимаҳаллоҳ)дан ривоят қилинишича, Асмо бинт Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо)нинг олдига иситмалаган бир аёл келтирилса, у (Асмо) унга дуо қилар, сув олиб, уни ўша (аёл) билан унинг ёқаси орасига қуяр ва: «Расулуллоҳ ﷺ бизни уни (иситмани) сув билан совитишга буюрар эдилар», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِنَّ الْحُمَّى مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ فَابْرُدُوهَا بِالْمَاءِ ‏"‏ ‏.‏

Urva ibn Zubayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Isitma jahannamning qaynoq nafasidandir, uni suv bilan sovitinglar», dedilar.Урва ибн Зубайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Иситма жаҳаннамнинг қайноқ нафасидандир, уни сув билан совитинглар», дедилар.

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ الْحُمَّى مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ فَأَطْفِئُوهَا بِالْمَاءِ ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Isitma jahannamning qaynoq nafasidandir, uni suv bilan oʻchiringlar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Иситма жаҳаннамнинг қайноқ нафасидандир, уни сув билан ўчиринглар», дедилар.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِذَا عَادَ الرَّجُلُ الْمَرِيضَ خَاضَ الرَّحْمَةَ حَتَّى إِذَا قَعَدَ عِنْدَهُ قَرَّتْ فِيهِ ‏"‏ ‏.‏ أَوْ نَحْوَ هَذَا ‏.‏

Molikka Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ: «Kishi bemorni koʻrgani borganida, rahmatga (choʻmib) kiradi, uning yonida oʻtirganida esa (rahmat) unda qaror topadi», dedilar — yoki shunga oʻxshash (soʻzni aytdilar).Моликка Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан етиб келишича, Расулуллоҳ ﷺ: «Киши беморни кўргани борганида, раҳматга (чўмиб) киради, унинг ёнида ўтирганида эса (раҳмат) унда қарор топади», дедилар — ёки шунга ўхшаш (сўзни айтдилар).

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَشَجِّ، عَنِ ابْنِ عَطِيَّةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ عَدْوَى وَلاَ هَامَ وَلاَ صَفَرَ وَلاَ يَحُلَّ الْمُمْرِضُ عَلَى الْمُصِحِّ وَلْيَحْلُلِ الْمُصِحُّ حَيْثُ شَاءَ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا ذَاكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّهُ أَذًى ‏"‏ ‏.‏

Molikka Bukayr ibn Abdulloh ibn al-Ashajj orqali Ibn Atiyadan yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ: «(Oʻz-oʻzidan) yuqumlilik yoʻq, hama (boyqush yoki oʻlik boshidan chiqadigan jon xurofoti) yoʻq, safar (oy sababli shumlanish) yoʻq; kasal (mol egasi) sogʻlom (mol egasi)nikiga tushib (aralashib) qoʻymasin; sogʻlom (mol egasi) esa xohlagan joyiga tushaversin», dedilar. Shunda ular: «Yo Rasululloh, bu (nima uchun) axir?» deyishdi. Rasululloh ﷺ: «Bu (kasal molning sogʻ molga qoʻshilishi) ozor (yetkazuvchi)dir», dedilar.Моликка Букайр ибн Абдуллоҳ ибн ал-Ашажж орқали Ибн Атиядан етиб келишича, Расулуллоҳ ﷺ: «(Ўз-ўзидан) юқумлилик йўқ, ҳама (бойқуш ёки ўлик бошидан чиқадиган жон хурофоти) йўқ, сафар (ой сабабли шумланиш) йўқ; касал (мол эгаси) соғлом (мол эгаси)никига тушиб (аралашиб) қўймасин; соғлом (мол эгаси) эса хоҳлаган жойига тушаверсин», дедилар. Шунда улар: «Ё Расулуллоҳ, бу (нима учун) ахир?» дейишди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу (касал молнинг соғ молга қўшилиши) озор (етказувчи)дир», дедилар.