وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ مِسْكِينًا، اسْتَطْعَمَ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ وَبَيْنَ يَدَيْهَا عِنَبٌ فَقَالَتْ لإِنْسَانٍ خُذْ حَبَّةً فَأَعْطِهِ إِيَّاهَا فَجَعَلَ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَيَعْجَبُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَتَعْجَبُ كَمْ تَرَى فِي هَذِهِ الْحَبَّةِ مِنْ مِثْقَالِ ذَرَّةٍ
Molik aytdi: Menga yetib kelishicha, bir miskin Oisha, umm al-moʻmindan taom soʻradi, uning oldida esa uzum bor edi. U bir kishiga: «Bir dona (uzum) olib, unga ber», dedi. U (kishi) unga qarab, taajjublana boshladi. Shunda Oisha: «Taajjublanyapsanmi? Sen bu bir dona (uzum)da qancha zarra bor deb oʻylaysan?» dedi (Zilzol surasiga ishora).Молик айтди: Менга етиб келишича, бир мискин Оиша, умм ал-мўминдан таом сўради, унинг олдида эса узум бор эди. У бир кишига: «Бир дона (узум) олиб, унга бер», деди. У (киши) унга қараб, таажжублана бошлади. Шунда Оиша: «Таажжубланяпсанми? Сен бу бир дона (узум)да қанча зарра бор деб ўйлайсан?» деди (Зилзол сурасига ишора).