أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ تَمِيمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، وَسَلَمَةُ، عَنْ ذَرٍّ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى عُمَرَ - رضى الله عنه - فَقَالَ إِنِّي أَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ . فَقَالَ عُمَرُ لاَ تُصَلِّ . فَقَالَ عَمَّارٌ أَمَا تَذْكُرُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ أَنَا وَأَنْتَ فِي سَرِيَّةٍ فَأَجْنَبْنَا فَلَمْ نَجِدْ مَاءً فَأَمَّا أَنْتَ فَلَمْ تُصَلِّ وَأَمَّا أَنَا فَتَمَعَّكْتُ فِي التُّرَابِ ثُمَّ صَلَّيْتُ فَلَمَّا أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّمَا يَكْفِيكَ " . وَضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدَيْهِ إِلَى الأَرْضِ ثُمَّ نَفَخَ فِيهِمَا فَمَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ - شَكَّ سَلَمَةُ وَقَالَ لاَ أَدْرِي فِيهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ أَوْ إِلَى الْكَفَّيْنِ - قَالَ عُمَرُ نُوَلِّيكَ مِنْ ذَلِكَ مَا تَوَلَّيْتَ قَالَ شُعْبَةُ كَانَ يَقُولُ الْكَفَّيْنِ وَالْوَجْهَ وَالذِّرَاعَيْنِ . فَقَالَ لَهُ مَنْصُورٌ مَا تَقُولُ فَإِنَّهُ لاَ يَذْكُرُ الذِّرَاعَيْنِ أَحَدٌ غَيْرُكَ . فَشَكَّ سَلَمَةُ فَقَالَ لاَ أَدْرِي ذَكَرَ الذِّرَاعَيْنِ أَمْ لاَ .
Ammor ibn Yosir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Umar (roziyallohu anhu)ning oldiga kelib: «Men junub boʻldim, ammo suv topmadim», dedi. Umar: «Namoz oʻqima», dedi. Shunda Ammor: «Ey moʻminlar amiri, esingdami, men bilan sen bir jangovar guruhda edik, junub boʻldik, ammo suv topmadik. Sen namoz oʻqimading, men esa tuproqqa agʻanadim, soʻng namoz oʻqidim. Biz Rasululloh ﷺning oldilariga kelganimizda, buni u zotga aytdim, u zot: ‹Senga shu kifoya qilardi›, dedilar», dedi. Soʻng Nabiy ﷺ ikki qoʻllarini yerga urdilar, keyin ularga puflab, ular bilan yuzlarini va kaftlarini masli qildilar. Umar: «Oʻzing zimmangga olgan narsani oʻzingga havola qilamiz», dedi.Аммор ибн Ёсир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Умар (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келиб: «Мен жунуб бўлдим, аммо сув топмадим», деди. Умар: «Намоз ўқима», деди. Шунда Аммор: «Эй мўминлар амири, эсингдами, мен билан сен бир жанговар гуруҳда эдик, жунуб бўлдик, аммо сув топмадик. Сен намоз ўқимадинг, мен эса тупроққа ағанадим, сўнг намоз ўқидим. Биз Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келганимизда, буни у зотга айтдим, у зот: ‹Сенга шу кифоя қиларди›, дедилар», деди. Сўнг Набий ﷺ икки қўлларини ерга урдилар, кейин уларга пуфлаб, улар билан юзларини ва кафтларини масли қилдилар. Умар: «Ўзинг зиммангга олган нарсани ўзингга ҳавола қиламиз», деди.