أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ عَدِيٍّ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ رَكَعْتُ فَطَبَّقْتُ فَقَالَ أَبِي إِنَّ هَذَا شَىْءٌ كُنَّا نَفْعَلُهُ ثُمَّ ارْتَفَعْنَا إِلَى الرُّكَبِ .
Musʼab ibn Saʼd (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Men rukuʼ qildim va qoʻllarimni bir-biriga chalishtirdim. Shunda otam: ‹Bu biz ilgari qiladigan ish edi, keyin tizzalarga koʻtarilgan edik (qoʻllarimizni tizzalarga qoʻygan edik)›, dedi».Мусъаб ибн Саъд (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Мен рукуъ қилдим ва қўлларимни бир-бирига чалиштирдим. Шунда отам: ‹Бу биз илгари қиладиган иш эди, кейин тиззаларга кўтарилган эдик (қўлларимизни тиззаларга қўйган эдик)›, деди».