أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسِ بْنِ مَخْرَمَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تُحَدِّثُ قَالَتْ : أَلاَ أُحَدِّثُكُمْ عَنِّي وَعَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قُلْنَا : بَلَى . قَالَتْ : لَمَّا كَانَتْ لَيْلَتِي الَّتِي هُوَ عِنْدِي تَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم انْقَلَبَ فَوَضَعَ نَعْلَيْهِ عِنْدَ رِجْلَيْهِ، وَبَسَطَ طَرَفَ إِزَارِهِ عَلَى فِرَاشِهِ، فَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ رَيْثَمَا ظَنَّ أَنِّي قَدْ رَقَدْتُ، ثُمَّ انْتَعَلَ رُوَيْدًا وَأَخَذَ رِدَاءَهُ رُوَيْدًا، ثُمَّ فَتَحَ الْبَابَ رُوَيْدًا وَخَرَجَ رُوَيْدًا وَجَعَلْتُ دِرْعِي فِي رَأْسِي وَاخْتَمَرْتُ وَتَقَنَّعْتُ إِزَارِي، وَانْطَلَقْتُ فِي إِثْرِهِ حَتَّى جَاءَ الْبَقِيعَ، فَرَفَعَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ فَأَطَالَ، ثُمَّ انْحَرَفَ فَانْحَرَفْتُ، فَأَسْرَعَ فَأَسْرَعْتُ، فَهَرْوَلَ فَهَرْوَلْتُ، فَأَحْضَرَ فَأَحْضَرْتُ وَسَبَقْتُهُ فَدَخَلْتُ، فَلَيْسَ إِلاَّ أَنِ اضْطَجَعْتُ فَدَخَلَ فَقَالَ : " مَا لَكِ يَا عَائِشَةُ حَشْيَا رَابِيَةً " . قَالَتْ : لاَ . قَالَ : " لَتُخْبِرِنِّي أَوْ لَيُخْبِرَنِّي اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ " . قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي، فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ . قَالَ : " فَأَنْتِ السَّوَادُ الَّذِي رَأَيْتُ أَمَامِي " . قَالَتْ : نَعَمْ، فَلَهَزَنِي فِي صَدْرِي لَهْزَةً أَوْجَعَتْنِي، ثُمَّ قَالَ : " أَظَنَنْتِ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْكِ وَرَسُولُهُ " . قُلْتُ : مَهْمَا يَكْتُمُ النَّاسُ فَقَدْ عَلِمَهُ اللَّهُ . قَالَ : " فَإِنَّ جِبْرِيلَ أَتَانِي حِينَ رَأَيْتِ وَلَمْ يَدْخُلْ عَلَىَّ وَقَدْ وَضَعْتِ ثِيَابَكِ فَنَادَانِي، فَأَخْفَى مِنْكِ فَأَجَبْتُهُ فَأَخْفَيْتُهُ مِنْكِ، فَظَنَنْتُ أَنْ قَدْ رَقَدْتِ وَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَكِ، وَخَشِيتُ أَنْ تَسْتَوْحِشِي، فَأَمَرَنِي أَنْ آتِيَ الْبَقِيعَ فَأَسْتَغْفِرَ لَهُمْ " . قُلْتُ : كَيْفَ أَقُولُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ : " قُولِي السَّلاَمُ عَلَى أَهْلِ الدِّيَارِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُسْلِمِينَ، يَرْحَمُ اللَّهُ الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنَّا وَالْمُسْتَأْخِرِينَ، وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ لاَحِقُونَ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Sizlarga oʻzim va Nabiy ﷺ haqida gapirib bermaymi?» dedi. Biz: «Ha», dedik. U dedi: «Nabiy ﷺ mening huzurimda boʻlgan tunimda u zot qaytib keldilar-da, kavushlarini oyoqlari yoniga qoʻydilar va izorlarining chetini toʻshaklariga yozdilar. Koʻp oʻtmay, men uxlab qoldim deb gumon qilgan zahoti sekin kavushlarini kiydilar, sekin ridolarini oldilar, soʻng eshikni sekin ochib, sekin chiqdilar. Men koʻylagimni boshimga kiydim, roʻmol oʻradim va izorimni yopindim-da, ularning orqasidan yoʻlga tushdim. Nihoyat u zot Baqiega keldilar. Uch marta qoʻllarini koʻtardilar va uzoq turdilar, soʻng qaytdilar, men ham qaytdim. U zot tezladilar, men ham tezladim. U zot yugurdilar, men ham yugurdim. U zot yugurib yetib keldilar, men ham yugurib, ulardan oʻzib ketdim-da, kirdim. Yotgan zahotimoq u zot kirdilar-da: ‹Senga nima boʻldi, ey Oisha, hansirab, koʻksing koʻtarilib turibdi?› dedilar. Men: ‹Hech nima›, dedim. U zot: ‹Albatta menga aytasan yoki latif va xabardor Zot menga xabar beradi›, dedilar. Men: ‹Ey Allohning Rasuli, ota-onam sizga fido boʻlsin›, dedim va u zotga voqeani aytib berdim. U zot: ‹Demak, oldimda koʻrgan qorami sen ekansan›, dedilar. Men: ‹Ha›, dedim. Shunda u zot koʻksimga bir turtdilar, meni ogʻritdi, soʻng: ‹Alloh va Uning Rasuli senga zulm qiladi deb oʻyladingmi?› dedilar. Men: ‹Odamlar nimani yashirsalar ham, Alloh uni bilib turadi›, dedim. U zot: ‹Albatta sen koʻrgan paytda Jibril mening oldimga keldi. U senga nido qilib, seni chaqirdi, sen kiyimingni yechgan eding, shuning uchun senga kirmadi. Men unga javob berdim va uni sendan yashirdim. Men sen uxlab qolibsan deb oʻyladim, seni uygʻotishni yoqtirmadim va sen qoʻrqib qolishingdan xavfsirdim. U menga Baqiega borib, ular uchun magʻfirat soʻrashimni buyurdi›, dedilar. Men: ‹Ey Allohning Rasuli, nima deyay?› dedim. U zot: ‹Assalomu alo ahlid-diyori minal-moʻminina val-muslimin, yarhamullohul-mustaqdimina minno val-mustaʼxirin, va inna in shoallohu bikum lohiqun, deb ayt (Bu diyor ahli boʻlmish moʻminlar va muslimlarga salom boʻlsin. Alloh bizdan avval oʻtganlarga va keyin qolganlarga rahm qilsin. Va biz, agar Alloh xohlasa, sizlarga qoʻshiluvchimiz)›, dedilar.»Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Сизларга ўзим ва Набий ﷺ ҳақида гапириб бермайми?» деди. Биз: «Ҳа», дедик. У деди: «Набий ﷺ менинг ҳузуримда бўлган тунимда у зот қайтиб келдилар-да, кавушларини оёқлари ёнига қўйдилар ва изорларининг четини тўшакларига ёздилар. Кўп ўтмай, мен ухлаб қолдим деб гумон қилган заҳоти секин кавушларини кийдилар, секин ридоларини олдилар, сўнг эшикни секин очиб, секин чиқдилар. Мен кўйлагимни бошимга кийдим, рўмол ўрадим ва изоримни ёпиндим-да, уларнинг орқасидан йўлга тушдим. Ниҳоят у зот Бақиэга келдилар. Уч марта қўлларини кўтардилар ва узоқ турдилар, сўнг қайтдилар, мен ҳам қайтдим. У зот тезладилар, мен ҳам тезладим. У зот югурдилар, мен ҳам югурдим. У зот югуриб етиб келдилар, мен ҳам югуриб, улардан ўзиб кетдим-да, кирдим. Ётган заҳотимоқ у зот кирдилар-да: ‹Сенга нима бўлди, эй Оиша, ҳансираб, кўксинг кўтарилиб турибди?› дедилар. Мен: ‹Ҳеч нима›, дедим. У зот: ‹Албатта менга айтасан ёки латиф ва хабардор Зот менга хабар беради›, дедилар. Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, ота-онам сизга фидо бўлсин›, дедим ва у зотга воқеани айтиб бердим. У зот: ‹Демак, олдимда кўрган қорами сен экансан›, дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. Шунда у зот кўксимга бир туртдилар, мени оғритди, сўнг: ‹Аллоҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади деб ўйладингми?› дедилар. Мен: ‹Одамлар нимани яширсалар ҳам, Аллоҳ уни билиб туради›, дедим. У зот: ‹Албатта сен кўрган пайтда Жибрил менинг олдимга келди. У сенга нидо қилиб, сени чақирди, сен кийимингни ечган эдинг, шунинг учун сенга кирмади. Мен унга жавоб бердим ва уни сендан яширдим. Мен сен ухлаб қолибсан деб ўйладим, сени уйғотишни ёқтирмадим ва сен қўрқиб қолишингдан хавфсирдим. У менга Бақиэга бориб, улар учун мағфират сўрашимни буюрди›, дедилар. Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, нима деяй?› дедим. У зот: ‹Ассалому ало аҳлид-диёри минал-мўминина вал-муслимин, ярҳамуллоҳул-мустақдимина минно вал-мустаъхирин, ва инна ин шоаллоҳу бикум лоҳиқун, деб айт (Бу диёр аҳли бўлмиш мўминлар ва муслимларга салом бўлсин. Аллоҳ биздан аввал ўтганларга ва кейин қолганларга раҳм қилсин. Ва биз, агар Аллоҳ хоҳласа, сизларга қўшилувчимиз)›, дедилар.»