أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي قَيْسُ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ طَارِقَ بْنَ شِهَابٍ، قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَى أَقْبَلْتُ مِنَ الْيَمَنِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنِيخٌ بِالْبَطْحَاءِ حَيْثُ حَجَّ فَقَالَ " أَحَجَجْتَ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ قُلْتُ لَبَّيْكَ بِإِهْلاَلٍ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَأَحِلَّ " . فَفَعَلْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً فَفَلَتْ رَأْسِي فَجَعَلْتُ أُفْتِي النَّاسَ بِذَلِكَ حَتَّى كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُمَرَ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا مُوسَى رُوَيْدَكَ بَعْضَ فُتْيَاكَ فَإِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي النُّسُكِ بَعْدَكَ . قَالَ أَبُو مُوسَى يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنَّا أَفْتَيْنَاهُ فَلْيَتَّئِدْ فَإِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَادِمٌ عَلَيْكُمْ فَائْتَمُّوا بِهِ . وَقَالَ عُمَرُ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَحِلَّ حَتَّى بَلَغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ .
Abu Muso (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Yamandan keldim, Nabiy ﷺ haj qilib Bathoda tushib turgan edilar. U zot: ‹Haj qildingmi?› dedilar. Men: ‹Ha›, dedim. U zot: ‹Qanday aytding?› dedilar. Men: ‹Labbayka, Nabiy ﷺ bogʻlagan ehrom kabi ehrom bilan›, dedim. U zot: ‹Baytni hamda Safo va Marva orasini tavof qil va halol boʻl›, dedilar. Men shunday qildim, soʻng bir ayolning oldiga keldim, u sochimni taradi. Men odamlarga shu haqda fatvo bera boshladim, toki Umarning xalifaligi davrida bir kishi menga: ‹Ey Abu Muso, baʼzi fatvolaringda shoshilma, chunki amirul mominin sendan keyin haj ishida qanday yangilik kiritganini bilmaysan›, dedi. Abu Muso: ‹Ey odamlar, biz kimga fatvo bergan boʻlsak, shoshilmasin, chunki amirul mominin oldingizga kelmoqda, unga ergashinglar›, dedi. Umar esa: ‹Agar biz Allohning Kitobiga amal qilsak, u bizni toʻkis ado etishga buyuradi. Agar Nabiy ﷺning sunnatiga amal qilsak, Nabiy ﷺ hadiy oʻz joyiga yetmaguncha halol boʻlmaganlar›, dedi.»Абу Мусо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен Ямандан келдим, Набий ﷺ ҳаж қилиб Батҳода тушиб турган эдилар. У зот: ‹Ҳаж қилдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У зот: ‹Қандай айтдинг?› дедилар. Мен: ‹Лаббайка, Набий ﷺ боғлаган эҳром каби эҳром билан›, дедим. У зот: ‹Байтни ҳамда Сафо ва Марва орасини тавоф қил ва ҳалол бўл›, дедилар. Мен шундай қилдим, сўнг бир аёлнинг олдига келдим, у сочимни таради. Мен одамларга шу ҳақда фатво бера бошладим, токи Умарнинг халифалиги даврида бир киши менга: ‹Эй Абу Мусо, баъзи фатволарингда шошилма, чунки амирул моминин сендан кейин ҳаж ишида қандай янгилик киритганини билмайсан›, деди. Абу Мусо: ‹Эй одамлар, биз кимга фатво берган бўлсак, шошилмасин, чунки амирул моминин олдингизга келмоқда, унга эргашинглар›, деди. Умар эса: ‹Агар биз Аллоҳнинг Китобига амал қилсак, у бизни тўкис адо этишга буюради. Агар Набий ﷺнинг суннатига амал қилсак, Набий ﷺ ҳадий ўз жойига етмагунча ҳалол бўлмаганлар›, деди.»