Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar Xaybarda bir yerga ega boʻldi va Nabiy ﷺ huzurlariga kelib, u haqda maslahat soʻradi. U zot: «Xohlasang, uning aslini ushlab qolib, oʻzini sadaqa qilgin», dedilar. Shunda u uning aslini sotilmaydigan, hadya qilinmaydigan va meros qilinmaydigan qilib ushlab qolib, faqirlarga, qarindoshlarga, qullarni ozod qilishga, miskinlarga, yoʻlovchilarga va mehmonlarga sadaqa qildi. Uni boshqargan kishi mol toʻplashni koʻzlamagan holda undan maʼruf yoʻsinda yeyishi yoki bir doʻstiga yedirishida gunoh yoʻqdir.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар Хайбарда бир ерга эга бўлди ва Набий ﷺ ҳузурларига келиб, у ҳақда маслаҳат сўради. У зот: «Хоҳласанг, унинг аслини ушлаб қолиб, ўзини садақа қилгин», дедилар. Шунда у унинг аслини сотилмайдиган, ҳадя қилинмайдиган ва мерос қилинмайдиган қилиб ушлаб қолиб, фақирларга, қариндошларга, қулларни озод қилишга, мискинларга, йўловчиларга ва меҳмонларга садақа қилди. Уни бошқарган киши мол тўплашни кўзламаган ҳолда ундан маъруф йўсинда ейиши ёки бир дўстига едиришида гуноҳ йўқдир.