أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ مَرِضْتُ مَرَضًا أَشْفَيْتُ مِنْهُ فَأَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي مَالاً كَثِيرًا وَلَيْسَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَتِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَالشَّطْرَ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَالثُّلُثَ قَالَ " الثُّلُثَ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ إِنَّكَ أَنْ تَتْرُكَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ لَهُمْ مِنْ أَنْ تَتْرُكَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ ".
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men shifo topganimdan keyingi bir kasallik bilan ogʻrib qoldim. Rasululloh ﷺ meni koʻrgani kelib qoldilar. Men: ‹Ey Rasululloh, mening koʻp molim bor, qizimdan boshqa merosxoʻrim ham yoʻq. Molimning uchdan ikkisini sadaqa qilaymi?› dedim. U zot: ‹Yoʻq›, dedilar. Men: ‹Yarmini-chi?› dedim. U zot: ‹Yoʻq›, dedilar. Men: ‹Uchdan birini-chi?› dedim. U zot: ‹Uchdan birini, uchdan biri ham koʻpdir. Merosxoʻrlaringni boy qoldirishing, ularni odamlarga qoʻl choʻzadigan muhtoj qilib qoldirishingdan koʻra yaxshiroqdir›, dedilar».Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен шифо топганимдан кейинги бир касаллик билан оғриб қолдим. Расулуллоҳ ﷺ мени кўргани келиб қолдилар. Мен: ‹Эй Расулуллоҳ, менинг кўп молим бор, қизимдан бошқа меросхўрим ҳам йўқ. Молимнинг учдан иккисини садақа қилайми?› дедим. У зот: ‹Йўқ›, дедилар. Мен: ‹Ярмини-чи?› дедим. У зот: ‹Йўқ›, дедилар. Мен: ‹Учдан бирини-чи?› дедим. У зот: ‹Учдан бирини, учдан бири ҳам кўпдир. Меросхўрларингни бой қолдиришинг, уларни одамларга қўл чўзадиган муҳтож қилиб қолдиришингдан кўра яхшироқдир›, дедилар».