Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Sizlarga Nabiy ﷺ va oʻzim haqimda soʻzlab beraymi?» dedi. Biz: «Ha», dedik. U aytdi: Mening navbatim kechasi boʻlganida u zot qaytib kelib, oyoq kiyimlarini oyoqlari yoniga qoʻydilar, ridolarini yechdilar va izorlarini toʻshaklariga yozdilar. Men uxlab qoldim, deb oʻylagan zahotlari, ohista oyoq kiyimlarini kiyib, ohista ridolarini oldilar, soʻng ohista eshikni ochib chiqib, uni ohista yopdilar. Men koʻylagimni boshimga solib, roʻmol oʻrab, izorimni yopindim-da, u zotning izidan yoʻlga tushdim. Nihoyat u zot Baqiega keldilar, qoʻllarini uch marta koʻtarib, uzoq turdilar, soʻng orqaga burildilar, men ham burildim. U zot shoshildilar, men ham shoshildim. U zot yugurdilar, men ham yugurdim. U zot tez yurdilar, men ham tez yurdim. U zotdan oldin yetib borib, kirib, endigina yotgan zahotim u zot ham kirdilar. U zot: «Ey Oish, senga nima boʻldi, hansirab qolibsan?» dedilar. Men: «Yoʻq, hech narsa», dedim. U zot: «Menga aytasan yoki menga Latif va Xabir zot xabar beradi», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, otam-onam sizga fido boʻlsin», dedim-da, u zotga voqeani aytib berdim. U zot: «Oldimda koʻrgan qorongʻi narsam sen ekansan-da?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot koʻkragimga bir turtki berdilar, u meni ogʻritdi. U zot: «Alloh va Uning Rasuli senga zulm qiladi, deb oʻyladingmi?» dedilar. Men: «Odamlar nimani yashirsalar ham, Alloh azza va jalla uni bilib turadi», dedim. U zot: «Ha, sen koʻrgan paytda jabroil alayhissalom huzurimga kelgan edi. U sen liboslaringni echib qoʻyganing uchun sen tomon kirmadi. U menga nido qildi-da, sendan yashirindi. Men unga javob berdim, uni sendan yashidim. Sen uxlab qolgandirsan, deb oʻyladim va seni uygʻotishni istamadim, shuningdek yolgʻiz qolib qoʻrqib ketishingdan xavfsiradim. Bas, u menga Baqi ahlining huzuriga borib, ular uchun istigʻfor aytishni buyurdi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Сизларга Набий ﷺ ва ўзим ҳақимда сўзлаб берайми?» деди. Биз: «Ҳа», дедик. У айтди: Менинг навбатим кечаси бўлганида у зот қайтиб келиб, оёқ кийимларини оёқлари ёнига қўйдилар, ридоларини ечдилар ва изорларини тўшакларига ёздилар. Мен ухлаб қолдим, деб ўйлаган заҳотлари, оҳиста оёқ кийимларини кийиб, оҳиста ридоларини олдилар, сўнг оҳиста эшикни очиб чиқиб, уни оҳиста ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга солиб, рўмол ўраб, изоримни ёпиндим-да, у зотнинг изидан йўлга тушдим. Ниҳоят у зот Бақиэга келдилар, қўлларини уч марта кўтариб, узоқ турдилар, сўнг орқага бурилдилар, мен ҳам бурилдим. У зот шошилдилар, мен ҳам шошилдим. У зот югурдилар, мен ҳам югурдим. У зот тез юрдилар, мен ҳам тез юрдим. У зотдан олдин етиб бориб, кириб, эндигина ётган заҳотим у зот ҳам кирдилар. У зот: «Эй Оиш, сенга нима бўлди, ҳансираб қолибсан?» дедилар. Мен: «Йўқ, ҳеч нарса», дедим. У зот: «Менга айтасан ёки менга Латиф ва Хабир зот хабар беради», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, отам-онам сизга фидо бўлсин», дедим-да, у зотга воқеани айтиб бердим. У зот: «Олдимда кўрган қоронғи нарсам сен экансан-да?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот кўкрагимга бир туртки бердилар, у мени оғритди. У зот: «Аллоҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади, деб ўйладингми?» дедилар. Мен: «Одамлар нимани яширсалар ҳам, Аллоҳ азза ва жалла уни билиб туради», дедим. У зот: «Ҳа, сен кўрган пайтда жаброил алайҳиссалом ҳузуримга келган эди. У сен либосларингни эчиб қўйганинг учун сен томон кирмади. У менга нидо қилди-да, сендан яширинди. Мен унга жавоб бердим, уни сендан яшидим. Сен ухлаб қолгандирсан, деб ўйладим ва сени уйғотишни истамадим, шунингдек ёлғиз қолиб қўрқиб кетишингдан хавфсирадим. Бас, у менга Бақи аҳлининг ҳузурига бориб, улар учун истиғфор айтишни буюрди», деди.