Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Sizlarga oʻzim va Nabiy ﷺ haqimizda soʻzlab beraymi?» dedi. Biz: «Ha», dedik. U aytdi: Mening navbatim, yaʼni u zot huzurimda boʻlgan kecham boʻlganida, u zot qaytib kelib, oyoq kiyimlarini oyoqlari yoniga qoʻydilar, ridolarini yechdilar va izorlarining bir chetini toʻshaklariga yozdilar. Men uxlab qoldim, deb oʻylagan zahotlari, ohista oyoq kiyimlarini kiyib, ohista ridolarini oldilar, soʻng ohista eshikni ochib chiqib, uni ohista yopdilar. Men koʻylagimni boshimga solib, roʻmol oʻrab, izorimni yopindim-da, u zotning izidan yoʻlga tushdim. Nihoyat u zot Baqiega keldilar, qoʻllarini uch marta koʻtarib, uzoq turdilar, soʻng orqaga burildilar, men ham burildim. U zot shoshildilar, men ham shoshildim. U zot yugurdilar, men ham yugurdim. U zot tez yurdilar, men ham tez yurdim. U zotdan oldin yetib borib, kirib, endigina yotgan zahotim u zot ham kirdilar. U zot: «Ey Oisha, senga nima boʻldi, hansirab, hovliqib qolibsan?» dedilar. Men: «Yoʻq», dedim. U zot: «Menga aytasan yoki menga Latif va Xabir zot xabar beradi», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, otam-onam sizga fido boʻlsin», dedim-da, u zotga voqeani aytib berdim. U zot: «Oldimda koʻrgan qorongʻi narsam sen ekansan-da?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot koʻkragimga bir turtki berdilar, u meni ogʻritdi. Soʻng u zot: «Alloh va Uning Rasuli senga zulm qiladi, deb oʻyladingmi?» dedilar. Men: «Odamlar nimani yashirsalar ham, Alloh uni bilib turadi», dedim. U zot: «Ha, sen koʻrgan paytda Jibril alayhissalom huzurimga keldi. U sen liboslaringni echib qoʻyganing uchun sen tomon kirmas edi. U menga nido qildi-da, sendan yashirindi. Men unga javob berdim va uni sendan yashidim. Sen uxlab qolgandirsan, deb oʻyladim hamda yolgʻiz qolib qoʻrqib ketishingdan xavfsiradim. Bas, u menga Baqi ahlining huzuriga borib, ular uchun istigʻfor aytishni buyurdi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Сизларга ўзим ва Набий ﷺ ҳақимизда сўзлаб берайми?» деди. Биз: «Ҳа», дедик. У айтди: Менинг навбатим, яъни у зот ҳузуримда бўлган кечам бўлганида, у зот қайтиб келиб, оёқ кийимларини оёқлари ёнига қўйдилар, ридоларини ечдилар ва изорларининг бир четини тўшакларига ёздилар. Мен ухлаб қолдим, деб ўйлаган заҳотлари, оҳиста оёқ кийимларини кийиб, оҳиста ридоларини олдилар, сўнг оҳиста эшикни очиб чиқиб, уни оҳиста ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга солиб, рўмол ўраб, изоримни ёпиндим-да, у зотнинг изидан йўлга тушдим. Ниҳоят у зот Бақиэга келдилар, қўлларини уч марта кўтариб, узоқ турдилар, сўнг орқага бурилдилар, мен ҳам бурилдим. У зот шошилдилар, мен ҳам шошилдим. У зот югурдилар, мен ҳам югурдим. У зот тез юрдилар, мен ҳам тез юрдим. У зотдан олдин етиб бориб, кириб, эндигина ётган заҳотим у зот ҳам кирдилар. У зот: «Эй Оиша, сенга нима бўлди, ҳансираб, ҳовлиқиб қолибсан?» дедилар. Мен: «Йўқ», дедим. У зот: «Менга айтасан ёки менга Латиф ва Хабир зот хабар беради», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, отам-онам сизга фидо бўлсин», дедим-да, у зотга воқеани айтиб бердим. У зот: «Олдимда кўрган қоронғи нарсам сен экансан-да?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот кўкрагимга бир туртки бердилар, у мени оғритди. Сўнг у зот: «Аллоҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади, деб ўйладингми?» дедилар. Мен: «Одамлар нимани яширсалар ҳам, Аллоҳ уни билиб туради», дедим. У зот: «Ҳа, сен кўрган пайтда Жибрил алайҳиссалом ҳузуримга келди. У сен либосларингни эчиб қўйганинг учун сен томон кирмас эди. У менга нидо қилди-да, сендан яширинди. Мен унга жавоб бердим ва уни сендан яшидим. Сен ухлаб қолгандирсан, деб ўйладим ҳамда ёлғиз қолиб қўрқиб кетишингдан хавфсирадим. Бас, у менга Бақи аҳлининг ҳузурига бориб, улар учун истиғфор айтишни буюрди», деди.