أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ فِي سُورَةِ النَّحْلِ { مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ } إِلَى قَوْلِهِ { لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ } فَنُسِخَ وَاسْتَثْنَى مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ { ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هَاجَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا فُتِنُوا ثُمَّ جَاهَدُوا وَصَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِيمٌ } وَهُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ الَّذِي كَانَ عَلَى مِصْرَ كَانَ يَكْتُبُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَزَلَّهُ الشَّيْطَانُ فَلَحِقَ بِالْكُفَّارِ فَأَمَرَ بِهِ أَنْ يُقْتَلَ يَوْمَ الْفَتْحِ فَاسْتَجَارَ لَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَأَجَارَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Nahl surasi haqida shunday dedi: {Kim iymon keltirganidan soʻng Allohga kufr keltirsa, magar majbur qilingan kishi bundan mustasno} degan oyat {ularga ulkan azob bor} degan soʻzigacha keldi. Soʻng bu nasx qilindi va undan istisno etilib: {Soʻng, albatta, Robbing sinovga solinganlaridan keyin hijrat qilgan, soʻng jihod qilib sabr etgan kishilar uchun — albatta, Robbing shundan keyin gʻofur va rohiymdir} dedi. Bu Misr voliysi boʻlgan Abdulloh ibn Saʼd ibn Abu Sarh edi, u Rasululloh ﷺ ga vahiy bitib turardi. Shayton uni toydirdi va u kofirlarga qoʻshildi. Rasululloh ﷺ fath kuni uning oʻldirilishini buyurdilar. Usmon ibn Affon uning uchun omonlik soʻradi va Rasululloh ﷺ unga omonlik berdilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Наҳл сураси ҳақида шундай деди: {Ким иймон келтирганидан сўнг Аллоҳга куфр келтирса, магар мажбур қилинган киши бундан мустасно} деган оят {уларга улкан азоб бор} деган сўзигача келди. Сўнг бу насх қилинди ва ундан истисно этилиб: {Сўнг, албатта, Роббинг синовга солинганларидан кейин ҳижрат қилган, сўнг жиҳод қилиб сабр этган кишилар учун — албатта, Роббинг шундан кейин ғофур ва роҳиймдир} деди. Бу Миср волийси бўлган Абдуллоҳ ибн Саъд ибн Абу Сарҳ эди, у Расулуллоҳ ﷺ га ваҳий битиб турарди. Шайтон уни тойдирди ва у кофирларга қўшилди. Расулуллоҳ ﷺ фатҳ куни унинг ўлдирилишини буюрдилар. Усмон ибн Аффон унинг учун омонлик сўради ва Расулуллоҳ ﷺ унга омонлик бердилар.