أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ رَبِّ الْكَعْبَةِ، قَالَ انْتَهَيْتُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَهُوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ وَالنَّاسُ عَلَيْهِ مُجْتَمِعُونَ قَالَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ بَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ إِذْ نَزَلْنَا مَنْزِلاً فَمِنَّا مَنْ يَضْرِبُ خِبَاءَهُ وَمِنَّا مَنْ يَنْتَضِلُ وَمِنَّا مَنْ هُوَ فِي جَشْرَتِهِ إِذْ نَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ جَامِعَةً فَاجْتَمَعْنَا فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَنَا فَقَالَ " إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ نَبِيٌّ قَبْلِي إِلاَّ كَانَ حَقًّا عَلَيْهِ أَنْ يَدُلَّ أُمَّتَهُ عَلَى مَا يَعْلَمُهُ خَيْرًا لَهُمْ وَيُنْذِرَهُمْ مَا يَعْلَمُهُ شَرًّا لَهُمْ وَإِنَّ أُمَّتَكُمْ هَذِهِ جُعِلَتْ عَافِيَتُهَا فِي أَوَّلِهَا وَإِنَّ آخِرَهَا سَيُصِيبُهُمْ بَلاَءٌ وَأُمُورٌ يُنْكِرُونَهَا تَجِيءُ فِتَنٌ فَيُدَقِّقُ بَعْضُهَا لِبَعْضٍ فَتَجِيءُ الْفِتْنَةُ فَيَقُولُ الْمُؤْمِنُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ ثُمَّ تَجِيءُ فَيَقُولُ هَذِهِ مُهْلِكَتِي ثُمَّ تَنْكَشِفُ فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُزَحْزَحَ عَنِ النَّارِ وَيُدْخَلَ الْجَنَّةَ فَلْتُدْرِكْهُ مَوْتَتُهُ وَهُوَ مُؤْمِنٌ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَلْيَأْتِ إِلَى النَّاسِ مَا يُحِبُّ أَنْ يُؤْتَى إِلَيْهِ وَمَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ مَا اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ أَحَدٌ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا رَقَبَةَ الآخَرِ " . فَدَنَوْتُ مِنْهُ فَقُلْتُ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ هَذَا قَالَ نَعَمْ . وَذَكَرَ الْحَدِيثَ .
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Biz safarda Rasululloh ﷺ bilan birga edik. Bir manzilga tushdik. Bizdan kimdir chodirini tikar, kimdir oʻq otish musobaqasi qilar, kimdir chorvasi bilan mashgʻul edi. Shunda Nabiy ﷺning jarchisi: ‹Namoz jamoat bilan oʻqiladi!› deb chaqirdi. Biz toʻplandik va Nabiy ﷺ oʻrinlaridan turib, bizga xutba qilib dedilar: ‹Mendan oldin oʻtgan har bir paygʻambarga ummatiga yaxshi deb bilgan narsasini koʻrsatishi va yomon deb bilgan narsasidan ogohlantirishi haq boʻlgan edi. Sizlarning bu ummatingizning ofiyati uning avvalgi qismiga qoʻyildi. Uning oxirgi qismiga esa balo va ular inkor qiladigan ishlar yetadi. Fitnalar keladi va biri boshqasini kuchaytiradi. Fitna keladi, muʼmin: ‹Bu meni halok qiladigan› deydi, soʻng u koʻtariladi. Yana keladi, u: ‹Bu meni halok qiladigan› deydi, soʻng u koʻtariladi. Sizlardan kim doʻzaxdan uzoqlashtirilib, jannatga kiritilishini istasa, oʻlimi Allohga va oxirat kuniga imon keltirgan holida yetib kelsin va odamlarga oʻziga qilinishini istagan narsasini qilsin. Kim bir imomga bayʼat berib, unga qoʻlini va qalbi mevasini bergan boʻlsa, imkoni boricha unga itoat qilsin. Agar biror kishi kelib, u bilan tortishsa, boshqasining boʻynini uring!›»Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Биз сафарда Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдик. Бир манзилга тушдик. Биздан кимдир чодирини тикар, кимдир ўқ отиш мусобақаси қилар, кимдир чорваси билан машғул эди. Шунда Набий ﷺнинг жарчиси: ‹Намоз жамоат билан ўқилади!› деб чақирди. Биз тўпландик ва Набий ﷺ ўринларидан туриб, бизга хутба қилиб дедилар: ‹Мендан олдин ўтган ҳар бир пайғамбарга умматига яхши деб билган нарсасини кўрсатиши ва ёмон деб билган нарсасидан огоҳлантириши ҳақ бўлган эди. Сизларнинг бу умматингизнинг офияти унинг аввалги қисмига қўйилди. Унинг охирги қисмига эса бало ва улар инкор қиладиган ишлар етади. Фитналар келади ва бири бошқасини кучайтиради. Фитна келади, муъмин: ‹Бу мени ҳалок қиладиган› дейди, сўнг у кўтарилади. Яна келади, у: ‹Бу мени ҳалок қиладиган› дейди, сўнг у кўтарилади. Сизлардан ким дўзахдан узоқлаштирилиб, жаннатга киритилишини истаса, ўлими Аллоҳга ва охират кунига имон келтирган ҳолида етиб келсин ва одамларга ўзига қилинишини истаган нарсасини қилсин. Ким бир имомга байъат бериб, унга қўлини ва қалби мевасини берган бўлса, имкони борича унга итоат қилсин. Агар бирор киши келиб, у билан тортишса, бошқасининг бўйнини уринг!›»