أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنْ عَاصِمٍ، وَدَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ ابْنِ صَفْوَانَ، قَالَ أَصَبْتُ أَرْنَبَيْنِ فَلَمْ أَجِدْ مَا أُذَكِّيهِمَا بِهِ فَذَكَّيْتُهُمَا بِمَرْوَةٍ فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَمَرَنِي بِأَكْلِهِمَا .
Ibn Safvon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men ikkita quyon tutib oldim, ammo ularni soʻyishga hech narsa topa olmadim. Shu sababli ularni oʻtkir toshcha bilan soʻydim. Soʻng bu haqda Nabiy ﷺdan soʻradim. U zot menga ularni yeyishni buyurdilar», dedi.Ибн Сафвон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен иккита қуён тутиб олдим, аммо уларни сўйишга ҳеч нарса топа олмадим. Шу сабабли уларни ўткир тошча билан сўйдим. Сўнг бу ҳақда Набий ﷺдан сўрадим. У зот менга уларни ейишни буюрдилар», деди.