أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ كَانَ لِسَعْدٍ كُرُومٌ وَأَعْنَابٌ كَثِيرَةٌ وَكَانَ لَهُ فِيهَا أَمِينٌ فَحَمَلَتْ عِنَبًا كَثِيرًا فَكَتَبَ إِلَيْهِ إِنِّي أَخَافُ عَلَى الأَعْنَابِ الضَّيْعَةَ فَإِنْ رَأَيْتَ أَنْ أَعْصُرَهُ عَصَرْتُهُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ سَعْدٌ إِذَا جَاءَكَ كِتَابِي هَذَا فَاعْتَزِلْ ضَيْعَتِي فَوَاللَّهِ لاَ أَئْتَمِنُكَ عَلَى شَىْءٍ بَعْدَهُ أَبَدًا . فَعَزَلَهُ عَنْ ضَيْعَتِهِ .
Musʼab ibn Saʼd (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Saʼdning koʻplab uzumzorlari va uzumlari bor edi, ularga qaraydigan bir ishonchli kishisi ham bor edi. Uzumzor koʻp uzum berdi, shunda u kishi Saʼdga: «Men uzumlarning nobud boʻlishidan qoʻrqaman, agar maʼqul koʻrsang, uni siqib sharbat qilay», deb yozdi. Saʼd unga: «Bu maktubim yetib borsa, mening yerimni tark et. Allohga qasamki, bundan keyin men seni hech narsaga aslo ishonchli tuta olmayman», deb yozdi. Soʻng uni yeridan chetlatdi.Мусъаб ибн Саъд (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Саъднинг кўплаб узумзорлари ва узумлари бор эди, уларга қарайдиган бир ишончли кишиси ҳам бор эди. Узумзор кўп узум берди, шунда у киши Саъдга: «Мен узумларнинг нобуд бўлишидан қўрқаман, агар маъқул кўрсанг, уни сиқиб шарбат қилай», деб ёзди. Саъд унга: «Бу мактубим етиб борса, менинг еримни тарк эт. Аллоҳга қасамки, бундан кейин мен сени ҳеч нарсага асло ишончли тута олмайман», деб ёзди. Сўнг уни еридан четлатди.