أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي مِسْكِينٍ، قَالَ سَأَلْتُ إِبْرَاهِيمَ قُلْتُ إِنَّا نَأْخُذُ دُرْدِيَّ الْخَمْرِ أَوِ الطِّلاَءَ فَنُنَظِّفُهُ ثُمَّ نَنْقَعُ فِيهِ الزَّبِيبَ ثَلاَثًا ثُمَّ نُصَفِّيهِ ثُمَّ نَدَعُهُ حَتَّى يَبْلُغَ فَنَشْرَبُهُ قَالَ يُكْرَهُ .
Abu Miskin (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ibrohimdan soʻradim, dedim: «Biz xamr yoki tilo (quyultirilgan uzum sharbati)ning quyqasini olib, uni tozalaymiz, soʻng unga uch kun mavizni ivitamiz, keyin uni suzib olamiz, soʻng u yetilguncha qoldiramiz, soʻng uni ichamiz». U: «Bu makruhdir», dedi.Абу Мискин (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Иброҳимдан сўрадим, дедим: «Биз хамр ёки тило (қуюлтирилган узум шарбати)нинг қуйқасини олиб, уни тозалаймиз, сўнг унга уч кун мавизни ивитамиз, кейин уни сузиб оламиз, сўнг у етилгунча қолдирамиз, сўнг уни ичамиз». У: «Бу макруҳдир», деди.