أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ السَّعِيدِيِّ، قَالَ حَدَّثَتْنِي رُقَيَّةُ بِنْتُ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، قَالَتْ كُنْتُ فِي حَجْرِ ابْنِ عُمَرَ فَكَانَ يُنْقَعُ لَهُ الزَّبِيبُ فَيَشْرَبُهُ مِنَ الْغَدِ ثُمَّ يُجَفَّفُ الزَّبِيبُ وَيُلْقَى عَلَيْهِ زَبِيبٌ آخَرُ وَيُجْعَلُ فِيهِ مَاءٌ فَيَشْرَبُهُ مِنَ الْغَدِ حَتَّى إِذَا كَانَ بَعْدَ الْغَدِ طَرَحَهُ . وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ أَبِي مَسْعُودٍ عُقْبَةَ بْنِ عَمْرٍو .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ruqayya binti Amr ibn Said aytdi: «Men Ibn Umarning tarbiyasida edim. Unga mayiz ivitilar, u ertasi kuni uni ichardi. Soʻng mayiz quritilib, ustiga boshqa mayiz qoʻshilar va unga suv solinardi, u ertasi kuni yana ichardi. Uch kunlik boʻlgach esa uni toʻ kib yuborardi.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Руқайя бинти Амр ибн Саид айтди: «Мен Ибн Умарнинг тарбиясида эдим. Унга майиз ивитилар, у эртаси куни уни ичарди. Сўнг майиз қуритилиб, устига бошқа майиз қўшилар ва унга сув солинарди, у эртаси куни яна ичарди. Уч кунлик бўлгач эса уни тў киб юборарди.»